Tijdens gesprekken met CD&V’ers valt op hoezeer de christendemocratie vandaag wordt verscheurd door de tegenstellingen tussen de ACW-militanten en de rechtse vleugel.
In een opmerkelijke bijdrage in De Tijd over ‘De uitgeteerde staat’ geeft Rik Van Cauwelaert aan hoe slecht het gesteld is met de Belgische instellingen. Maar hij zoekt de oorzaak niet alleen bij de fiscale fraudeurs en dat is uitzonderlijk in een periode waarin vooral zij de kop van jut zijn. Vanzelfsprekend stelt hij de fiscale ontwijkingsmechanismen aan de kaak – de Luxemburg-route en de ‘Londense City’ als één grote offshore-constructie – maar hij heeft ook oog voor wat de Belgische regeringen de voorbije decennia nalieten te doen. Een gedeelde verantwoordelijkheid waar ook CD&V niet aan ontsnapt.
Het groot maatschappelijk draagvlak van de Vlaamse christendemocratie berustte op twee pijlers : het Vlaams karakter en de sterke bindingen met het middenveld – zowel de vakbonden als de middenstand. Aanvankelijk vertegenwoordigde de ‘Katholieke Partij’ (tot 1945) de Vlaamsgezinde grondstroom, waarbij de (vooral sociale) ontvoogdingsstrijd centraal stond. Toen spoorden Vlaamse en sociale eisen gelijk. Vanaf 1958, werd de CVP de stuwende kracht achter de splitsing van de universiteit van Leuven en uiteindelijk werd ook de Belgische christelijke partij opgesplitst in 1972. Het was de start van een moeizame hervorming van de unitaire naar een federale staat.
Vanaf de jaren zeventig worstelde de partij zich door opeenvolgende communautaire hervormingen die nooit duidelijkheid noch beter bestuur opleverden. In ruil voor stukjes autonomie werd de Vlaamse meerderheid vergrendeld en nam de politieke macht (inclusief bijwijlen chantage) van de Franstaligen toe. Binnen de partij versterkte de ACW-vleugel zijn macht (de nieuwe naam beweging.net brengt geen wezenlijke verandering en is daarom niet relevant). Het ACW kaapte de electorale resultaten en zelfs ministers deden nauwelijks nog moeite om te verhullen dat ze in de eerste plaats voor het ACW reden.
Ondanks verschillende discrete en zelfs openlijke oproepen aan het ACW om meer aandacht te besteden aan het Vlaams karakter van de CD&V bleef het een conservatief bastion dat vasthield aan de unitaire structuur en daardoor de facto de tegenstrever werd van de Vlaamsgezinde CVP-leden en -kiezers die net meer autonomie wensten. Het gebrek aan inlevingsvermogen en bereidheid om het ACW van alle Vlamingen te zijn, resulteerde in een verlies van negen zetels in de Kamer tussen 1995 en 2003; een absolute neergang. Toen werd een kartel gevormd met de Vlaams-nationalisten (N-VA).
Het samengaan met de N-VA leverde in 2007 voor het kartel 30 zetels op (een winst van negen zetels in het parlement) en CD&V-kopman Leterme kreeg maar liefst 800.000 voorkeurstemmen (voor de senaat). Maar het kartel botste op een Franstalig NON waardoor elke ernstige staatshervorming onmogelijk werd.
De ACW-vleugel zag met lede ogen het samengaan met de rechtse N-VA aan en uit gesprekken blijkt maar al te duidelijk dat daardoor de tegenstellingen binnen CD&V nog toenamen. Maar ondanks alles bleef er voldoende cohesie om ten minste nog een begeerlijke bruid te zijn die nog steeds in het midden van het bed lag.
Dat het ACW zijn medeverantwoordelijkheid in het debacle van Dexia deels kon ontlopen, terwijl hun misleide ‘Arco-spaarders’ – meestal ook vrijwilligers en ACW-militanten - voor hun megalomane hebzucht moesten betalen, zorgde voor introspectie. Maar dat leverde voorlopig alleen maar een cosmetische naamsverandering op. Want tegelijk volgde men naar buiten uit een totaal verkeerde strategie. Men koos voor de aanval (als de beste verdediging) in plaats van een gemeend mea culpa te slaan.
Dat net de nationalisten van N-VA hen beschuldigden, was als het ware een godsgeschenk. De vijand kreeg een naam en een gezicht : N-VA volksvertegenwoordiger Peter Dedecker. De talrijke militanten werden voorgesteld als de slachtoffers van deze vijand en zo slaagde men erin (met de hulp van de gezagsgetrouwe media) om via de ACW-mandatarissen de eigen verantwoordelijkheid zo veel mogelijk onder de radar te houden.
Veel militanten zijn de ‘ACW-leiders’ in hun aversie voor N-VA gevolgd. Het misprijzen waarmee men soms spreekt over N-VA-mandatarissen die ‘het niet kunnen’ is helemaal niet christelijk meer en zelfs onfatsoenlijk. Precies alsof er ook bij CD&V geen mandatarissen zijn die weinig te bieden hebben. Maar ja, het klopt wel dat onder de N-VA-mandatarissen er zijn die mee gesurft hebben op het succes van hun populaire partijleider en het helpt nog minder dat net deze mensen niet de meest bescheiden collega’s zijn.
Daarnaast is er die kwalijke gewoonte om mekaar vliegen af te snoepen. Maar nu komen daar ook zoveel negatieve (soms hatelijke) emoties bij. Dat draagt alvast niet bij tot goed bestuur. CD&V dat volgens eigen zeggen staat voor ‘samenwerking’ laat hier toch wel steken vallen.
Dat deze afkeer leidt tot intern kritiek is een groter probleem. Zo nemen ACW’ers het de CD&V-top kwalijk dat ze een regering gevormd hebben met N-VA. Het ‘onzalige’ kartel waardoor volgens hen N-VA groot werd ligt nog steeds zwaar op de maag. Maar ook daarin vergist men zich, want het is duidelijk dat CD&V veel Vlaamsgezinde kiezers verloor aan N-VA omdat CD&V zelf zijn Vlaamse pijler verwaarloosde. Niet omwille van het kartel, maar omwille van de halfslachtigheid van de bereikte communautaire compromissen. Ze hebben de polarisatie niet verminderd maar wel het landsbestuur hopeloos ingewikkeld en veel te duur gemaakt.
Het wordt hoog tijd dat CD&V duidelijkheid schept en een poging doet om de opgestookte tegenstellingen die de basis diep aanvreten, te milderen.
Maar de grootste verantwoordelijkheid van die verdeeldheid ligt bij de ACW-top. Ze zouden alvast hun oorlogsretoriek kunnen stoppen en hun bereidheid tonen om (morele en financiële) verantwoordelijkheid te nemen voor de aangerichte schade. Maar zelfs dat is niet voldoende.
Waar het om gaat is dat CD&V een antwoord moet vinden op de vraag waarom de partij er niet in slaagt om het ACW en de rechtser Vlaams vleugel te verzoenen. Het is voor velen totaal onbegrijpelijk waarom het ACW zo vasthoudt aan de Belgische politieke structuur en zich afzet tegen meer Vlaamse autonomie, terwijl al haar leden en haar ‘klanten’ uitsluitend Vlamingen zijn. Of zou het dan toch waar zijn dat deze organisatie zich beter thuis voelt in het troebel water van een slecht functionerend beleid ? Dat ze elke openheid en verantwoordelijkheid als ‘rechtspersoon’ weigert omdat het ontransparant financieel beleid geen daglicht verdraagt ?
Tenslotte zouden de CD&V-verantwoordelijken (samen met alle andere traditionele partijen) nog eens de laatste paragraaf van Van Cauwelaert zijn bijdrage in De Tijd moeten lezen : ‘Meer dan 100.000 betogers kwamen donderdag in Brussel hun ongenoegen uitschreeuwen over de besparingsplannen van de nieuwe centrumrechtse regering. Een protest tegen de schabouwelijke manier waarop zij de voorbije decennia werden geregeerd, zou juister zijn geweest.’
Pierre Therie – Media en politiek anders gelezen
MEDIA EN POLITIEK ANDERS GELEZEN Tijdens gesprekken met CD&V’ers valt op hoezeer de christendemocratie vandaag wordt verscheurd door de tegenstellingen tussen de ACW-militanten en de rechtse vleugel. In een opmerkelijke bijdrage in De Tijd over ‘De uitgeteerde staat’ geeft Rik Van Cauwelaert aan hoe slecht het gesteld is met deLees verder
De Groenstraat ligt op de gemeentegrens van Hove en Mortsel, gelegen tussen de Wouwstraat en de Mechelsesteenweg (N-1). Het stuk tussen de twee spoorwegbruggen (Wouwstraat en Jordaenslei) is levensgevaarlijk voor fietsers. Per uur komen er dan nog een achttal bussen van De Lijn voorbij en deze grote gevaartes vormen eenLees verder
Jules Gheude, een andere Waalse stem (deel I) Door Paul Muys – www.doorbraak.be Volgens Jules Gheude wordt de toekomst van België steeds onzekerder. De toekomst van Wallonië ziet hij in Frankrijk. Paul Muys interviewde deze opmerkelijke Franstalige stem, dit is het eerste deel van het interview. ‘De opheffing van BelgiëLees verder
Paul van Ostaijen in De Brakke Grond www.doorbraak.be Henk Jurgens woonde de boekvoorstelling van Miavoye over Paul Van Ostaijen bij in zijn Amsterdam en las ondertussen het boek. ‘Literair : leeg hol opgeblazen – dik geïmiteer van Franse literatuursport,’ schreef Theo van Doesburg over Van Ostaijens dichtbundel Bezette Stad in zijnLees verder
Beste vrienden en Hovenaars, noteer in het vet in uw agenda : zondag 30 november om 14.30u. : alle naar “Casa di Speranza” (‘Huis van de Hoop’), Kapelstraat 101 in Hove. San Nicola (die zaterdag arriveerde met zijn boot in Spanje) zal de Casa di Speranza niet links laten liggen.Lees verder
Antwerpen – Mechelen : 30 onderbrekingen en gebuisd als fietssnelweg Door Frank Willemse – frankwillemse@me.com . Zoals autostrades overtuigend zijn door hun ruimte, comfort en altijd rechtdoor spreken ambtenaren en politici over ‘fiets-o-strades’. Dat zijn snelle, veilige en comfortabele fietsverbindingen tussen steden. In de praktijk is zo’n fiets-o-strade allesbehalve ‘eenLees verder
Mariam Batsashvili wint het Internationaal Frans Lisztpianoconcours en komt op 29 januari 2015 naar Kontich ! De twintigjarige Georgische Mariam Batsashvili heeft in Utrecht de tiende editie van het Internationaal Frans Liszt Pianoconcours gewonnen. De Amerikaan Peter Klimo werd tweede. De Nederlander Mengjie Han kreeg de publieksprijs. Na selectierondes inLees verder
De Strekenmand Zuidrand is een feit ! Ben je op zoek naar een fantastisch geschenk voor de feestdagen ? Geef een Strekenmand cadeau en verras iedereen met echte topproducten uit de Zuidrand. Marjan Nauwelaert is sinds eind augustus 2014 de vrouw die de Antwerpse zuidrand op de toeristische kaart moetLees verder
www.doorbraak.be Ter gelegenheid van de 175ste verjaardag van zijn geboortedag is een boek verschenen met hedendaagse brieven aan Priester Daens. Ook onze hoofdredacteur, Pieter Bauwens, kroop in zijn pen en schreef de Aalsterse priester een brief. “Eerwaarde Heer Daens Moest dat zo vroeger ? Eerwaarde Heer voor een priester ?Lees verder
Na de vernieuwing van het Hovese dorpscentrum (2012) beloofde het nieuw aangetreden gemeentebestuur van N-VA en Ph7 dat ze de Hovese bevolking zouden raadplegen over de resultaten van deze dorpskernvernieuwing. Aldus geschiedde. Een kleine 400 Hovenaars kregen een schriftelijk onderzoek toegestuurd met allerlei vragen en een goede 360 van henLees verder