Je kent nog wel dat zinnetje uit de begingeneriek van Star Trek : “These are the voyages of the Starship Enterprise. Its five year mission : to boldly go where no man has ever gone before.” Je zou hetzelfde van de nieuwe regering kunnen zeggen.
Op een stoutmoedige wijze stort deze coalitie zich in een halsbrekend avontuur : het verkennen van de absolute terra incognita van de Belgische politiek. Nog nooit eerder werd er een federale regering gevormd die zo extreem asymmetrisch is, die slechts één vierde van de Franstalige kiezers vertegenwoordigt, die diametraal tegenover de Franstalige en Waalse regeringen staat, een coalitie waarvan niet de grootste maar wel de (in stemmen) kleinste partij de premier levert,…
En zo kunnen we nog eindeloos doorgaan met het opsommen van alle unieke eigenschappen van deze ongeziene coalitie. Dit wordt echt een mega-sprong in het onbekende. En dat maakt het juist zo spannend. Maar ook onvoorspelbaar. In werkelijkheid tasten we allemaal in het duister over wat we de komende jaren mogen verwachten. Dat verklaart ook waarom er de voorbije maanden zoveel tegenstrijdige analyses waren.
Volgens sommigen zal het federale België hier versterkt uitkomen. Het Belgische federalisme is eindelijk volwassen geworden. Er wordt op federaal niveau een samenhangende coalitie gevormd op basis van de links-rechts-tegenstelling, zonder rekening te houden met de communautaire breuklijn. Maar volgens anderen zal deze coalitie het federale systeem juist ontwrichten. Er is geen enkele partij die een brugfunctie kan vervullen tussen de federale regering enerzijds en de Waalse en Franstalige regeringen anderzijds. We krijgen vijf jaar vechtfederalisme. En nadien ligt de weg naar het confederalisme breed open.
Volgens sommigen breekt deze regering zo radicaal met de sociale consensus in België dat een harde botsing met de vakbonden, tot straatgeweld toe, onvermijdelijk zal zijn. Volgens anderen blijft deze regering netjes binnen de krijtlijnen van die consensus, en zijn de voorgestelde hervormingen al bij al vrij incrementeel. Op een paar symbooldossiers na had een regeerakkoord Di Rupo II niet zo gek veel verschild van wat nu voorligt, hoor je zeggen.
Die kakafonie van meningen maakt het voor de partijen gemakkelijker om het regeerakkoord morgen goedgekeurd te krijgen op hun congressen. De partijbonzen pikken er de analyses uit die het best in hun kraam passen. Deze coalitie is zo een groot vraagteken dat iedereen er naar hartenlust de eigen wensdromen op kan projecteren.
Dat geldt misschien nog het meest van al voor de N-VA-leden. De liberale N-VA-ers stellen met vreugde vast dat vakbonden en socialisten alle duivels ontbinden. Dan moet het wel een goed regeerakkoord zijn, dat in de diepte hervormt. In elk geval zullen de N-VA en de vakbonden de komende jaren elkaars beste vijanden zijn. Hoe harder de vakbonden van leer trekken tegen het regeerakkoord, hoe geloofwaardiger de framing dat deze regering ‘systemisch’ hervormt en het PS-model vervangt door het N-VA-model.
Maar wat kopen de Vlaams-nationalistische N-VA-ers daarmee ? Heeft VOKA gewonnen van de Vlaamse Beweging, zoals Yves Desmet het vandaag scherp formuleert in De Morgen? Misschien wel. Maar vreemd genoeg zal dit het enthousiasme van de Vlaams-nationalisten in de Lotto-arena niet temperen. Overigens dezelfde Lotto-arena waar diezelfde Vlaams-nationalisten (De Wever inbegrepen) elk jaar opkomen voor een onafhankelijk Vlaanderen tijdens het Vlaams Nationaal Zangfeest.
Maar ook die radicale flaminganten vinden ruimschoots hun gading in de kakafonie van commentaren. De waarschuwingen vanuit Belgischgezinde hoek klinken hen als muziek in de oren, zoals recent nog van Francis Delpérée : “Ce gouvernement va miner les fondements de l’Etat.” (La Libre, 29 september). Zij nemen met plezier acte van de nauwelijks verholen dreigementen vanuit PS-hoek om de federale regering stokken in de wielen te steken met belangenconflicten. Voor hen is de ja-stem in de Lotto-arena het startschot voor vijf jaar van communautaire heibel (als de regering het al zo lang uithoudt), waarmee het bewijs zal zijn geleverd dat het federale België niet werkt.
Wat de Vlaams-nationalisten echter vooral ja zal doen stemmen op het congres is het geloof dat er achter de N-VA-deelname aan deze regering een briljante strategie schuilgaat om het confederalisme te realiseren. Die strategie is vooralsnog grotendeels in nevelen gehuld. Want als De Wever nu al in zijn kaarten zou laten kijken, dan is deze regering een doodgeboren kind. De strategie is hoogstens bekend bij een zeer klein groepje van ingewijden rond De Wever, vermoedt men. Maar de vaste overtuiging dat zo een Plan bestaat – al was het maar in het hoofd van de voorzitter – is wellicht voldoende voor veel Vlaams-nationalisten in de N-VA om enthousiast het licht op groen te zetten voor een regering die, paradoxaal genoeg, de staatshervorming voor minstens vijf jaar in het diepvriesvak stopt.
Dat de liberale en Vlaams-nationale N-VA-ers morgenvanavond eensgezind het regeerakkoord zullen goedkeuren, daar bestaat weinig twijfel over. Maar hoe zal de N-VA daarna evolueren ? Hoe zal de partij zich gedragen in de regering ? Het is vooral die vraag die voor de nodige suspense zal zorgen rond Michel I. Het is van 1991 geleden dat er nog Vlaams-nationalisten in de federale regering zaten. Maar de Volksunie-ministers waren altijd redelijk salonfähige figuren, die zich gemakkelijk konden schikken in hun Belgische rol. Zal vice-premier Jan Jambon met evenveel enthousiasme ‘leve België’ roepen als vice-premier Hugo Schiltz in 1988 ? We zijn benieuwd.
Intrigerender nog is de vraag hoe de partij als geheel zal evolueren. Zal de N-VA zich de komende vijf jaar ontpoppen tot een ‘verantwoordelijke’ centrum-rechtse mainstream-partij die haar Vlaams-nationale verleden geleidelijk aan achter zich laat ? Een machtsmachine die het Belgische staatsapparaat vooral wil bezetten eerder dan het af te bouwen? Of zal de N-VA het staatsschip meer dan ooit richting confederalisme sturen, nu de partij het roer zelf in handen heeft ?
Hoe dan ook, ‘Michel I’ wordt een spannende thriller met vijf jaar van politieke suspense en een volstrekt onvoorspelbare ontknoping. Alleen al daarom is het goed nieuws dat deze Star Trek-coalitie (formerly known as Kamikaze) alsnog het levenslicht ziet. Laat deze regering maar eens die onbekende oorden verkennen, waar geen enkele Belgische politicus zich tot nu toe heeft gewaagd. Vooruit dan maar, ‘Beam them up, Scotty’.
coverfoto : Bart Maddens.
(Bart Maddens is politoloog aan de KULeuven.) – www.deredactie.be .
Je kent nog wel dat zinnetje uit de begingeneriek van Star Trek : “These are the voyages of the Starship Enterprise. Its five year mission : to boldly go where no man has ever gone before.” Je zou hetzelfde van de nieuwe regering kunnen zeggen. Op een stoutmoedige wijze stortLees verder
Alles in dit land is communautair. Zelfs het taalgebruik van columnisten als Béatrice Delvaux dit weekend in De Standaard en Le Soir. In de aanloop naar de federale verkiezingen van mei jl. is er hier al eens op gewezen dat Franstalige landgenoten gemakkelijker naar barok taalgebruik grijpen dan nuchtere Vlamingen.Lees verder
De goede verstaander Humor, nederigheid, en dan toch uitzicht op een staatshervorming in 2019. Zo kreeg Bart De Wever een massaal bijgewoond ledencongres moeiteloos achter de regering Michel. ‘Allez, ik heb het speciaal op de tweede bladzijde laten zetten! Ik had gedacht dat jullie toch tot daar geraakt zouden zijn’.Lees verder
Iedereen is van harte uitgenodigd op de volgende boeiende infosessie van de Milieuraad over vijvers en poelen. Een natuurlijke vijver of een poel in de tuin is een schatkist vol leven. Laat je op maandag 13 oktober, om 19.30 uur in O.C. “De Markgraaf”, Kapelstraat 8 in Hove, onderdompelen inLees verder
201 kilometer en 23 bewegwijzerde wandellussen brengen je naar mooie plekjes in het Landschapspark Zuidrand. Ontdek op 11 oktober, om 15.30 uur (start aan de parking van Oeyevaersbosch in Aartselaar) het open ruimtegebied de Reukens in Aartselaar tijdens de opening onder begeleiding van gidsen die je in het gebied meenemen.Lees verder
Zaterdagnamiddag 4 oktober organiseerde de Kon. Vriendenkring van het gemeentepersoneel Hove in het Hovese gemeentepark een wedstrijd boogschieten op een bewegend doel. Er waren zo’n 25 aanwezigen waaronder burgemeester Koen Volckaerts en gemeentesecretaris Luc Vanrusselt, hoofd van de gemeentelijke administratie. De bogen hadden een geringe sterkte want de afgeschoten pijlenLees verder
Ludo Abicht opent het debat Met zijn nieuwe boek ‘Patriottisme kent geen grenzen’ wil filosoof Ludo Abicht de clichés ontkrachten dat Vlaamsgezindheid per definitie rechts zou zijn en omgekeerd dat links nooit samen kan gaan met Vlaams. We vroegen hem zelf om meer tekst en uitleg. Waarom moest u ditLees verder
Vrijdag 26 september 2014, Koninklijk Atheneum van Antwerpen, zaal ‘Athena’, Franklin Rooseveltplaats in Antwerpen Met de steun van de Vlaamse overheid – Erkend cultureel archief Er waren een goede 250 aanwezigen, veel voorzitters en bestuursleden van Vlaamse verenigingen aangesloten bij het O.V.V. (Overlegcentrum voor Vlaamse Verenigingen) en parlementsleden, eenLees verder
Hans Jansen, oud-hoogleraar arabistiek en Europees Parlementslid voor de PVV van Geert Wilders, vindt dat we eerst de verhoudingen tot de moslims in eigen land recht moeten trekken, en pas nadien ten strijde moeten trekken tegen IS. Hans Jansen – (Foto: (c) Henk Bouwman, Wikimedia commons) Al in 1981, kort na deLees verder
Op zondag 12 oktober 2014 organiseert Natuurpunt een wandeling in het natuurreservaat Uilenbos aan de Lintsesteenweg in Hove. Afspraak om 10.00u. aan het waterzuiveringsstation van de Lintsesteenweg. Einde voorzien rond 12.30u. Met deze wandeling wenst Natuurpunt de typische bosaspecten van het Uilenbos in Hove in de kijker zetten. Het UilenbosLees verder