Hovenaar Erik Stoffelen stelt komende Zangfeest voor
Het was in kasteel Fruithof, vlak op de grens van Hove met Boechout dat onze dorpsgenoot Erik Stoffelen, voorzitter van het Algemeen Nederlands Zangverbond (ANZ), het 77ste Vlaams Nationaal Zangfeest van zondag 16 maart e.k. in de Antwerpse Lotto-Arena mocht voorstellen. Ja voor Vlaanderen 2014 wordt een historisch jaar. DankzijLees verder

2014 wordt een historisch jaar. Dankzij de referenda die dit jaar zullen plaatsvinden kunnen Schotten en Catalanen hun land definitief op weg zetten richting onafhankelijkheid. Met een welgemeend “Ja” kunnen ze aan de wereld duidelijk maken dat ze zelf de toekomst in handen willen nemen en dat die toekomst alleen kan liggen in een onafhankelijke Schotse of Catalaanse staat. En Vlaanderen ? Wij zijn helaas zo ver nog niet. Maar ook wij kunnen dit jaar onze ja-stem goed gebruiken. De Vlaamse natie staat dit jaar voor cruciale verkiezingen die bepalend zullen zijn voor de toekomst van alle Vlamingen. Gaan we verder ten onder in het Belgische dodenhuis of hebben we eindelijk de moed om een andere richting in te slaan en ons lot zelf te bepalen. Het is de plicht van iedere Vlaming om op 25 mei een volmondig “Ja !” voor Vlaanderen te laten horen en met zijn of haar stem de gerechtvaardigde eis naar Vlaamse zelfstandigheid kracht bij te zetten.
Ondertussen is een hele machinerie op gang gekomen om dit onafhankelijkheidsstreven de kop in te drukken, gaande van de expliciete bedreigingen door de Spaanse staat tot de meer verhulde maar daarom niet minder dreigende verklaringen van Europese politici over de nefaste gevolgen als de Catalaanse, Schotse of Vlaamse naties zich onafhankelijk zouden verklaren : de nieuwe staten zouden uit de EU worden gezet en zouden internationaal geïsoleerd raken met alle nefaste gevolgen van dien voor welvaart en welzijn van de pas onafhankelijk geworden naties. Hoe reëel zijn die dreigementen ? Ons continent heeft de afgelopen decennia verschillende staten onafhankelijk zien worden. Soms waren de barensweeën van die nieuwe naties verschrikkelijk, maar in de meeste gevallen verliep het staatsvormingsproces democratisch, geordend en geweldloos. Die nieuwe staten werden dan ook relatief snel door de internationale gemeenschap aanvaard. Pragmatisme en respect voor een democratisch gelegitimeerd beslissingsproces bleken uiteindelijk doorslaggevender dan de principiële afkeer van de grote Europese voormalige glories voor nieuwe, kleine en performante staten.
De Vlaamse ontvoogdingsstrijd is een lange strijd geweest. De Vlaamse natie is in de loop van die strijd opgebouwd en uitgegroeid tot wat ze nu is. Vertrokken van een culturele bewustwording over de eigen identiteit zijn we geëvolueerd tot een volwaardige natie die niet alleen op eigen benen kan staan, maar zich ook verder ten volle kan ontplooien. Het Zangfeest is tegelijk instrument en getuige geweest van dit proces. Instrument omdat hier de Vlaamse eisen steeds een forum hebben gekend, getuige omdat doorheen de muzikale evolutie die ook ons Zangfeest heeft meegemaakt de culturele evolutie van Vlaanderen is af te lezen. Het zangfeest is tegelijkertijd zowel de bevestiging van een traditie als het toneel waar die traditie wordt vernieuwd. En vooral, het is een feest waar geen toeschouwers en artiesten maar alleen deelnemers zijn. Een feest waar Vlamingen eensgezind uiting geven aan hun wil om de eigen natie een onafhankelijke staat te schenken. Een feest waar we niet alleen in 2014 maar al vele decennia met evenveel overtuiging zeggen : “Ja voor Vlaanderen !”













