Marie Gevers werd geboren in Edegem op 30 december 1883 en stierf er ook op 9 maart 1975. Ze was een Vlaamse schrijfster die vooral in het Frans publiceerde, toen vrij normaal omdat een groot deel van de burgerij en de hogere klasse niet konden weerstaan aan de verfransingsdruk van het Belgische regime. Net als haar groot voorbeeld Emile Verhaeren, die haar tot schrijven aanzette. Gevers wordt gerekend tot de latere “Vlaamse school binnen de Belgisch Franse literatuur”. Haar werken zijn vaak autobiografisch en licht filosofisch geïnspireerd. De familie van Marie Gevers heeft tot vandaag nog familie wonen in Hove. Tijdens haar leven kwam ze geregeld in onze gemeente. Daarom mogen we er eens extra aandacht aan besteden.
Op een soms tedere en nostalgische manier verhaalt Gevers in haar werk het dagelijks leven in het kasteel Missenburg (of Missembourg) langsheen de Mechelsesteenweg (N-1) in Edegem, waar ze woonde, alsook het landelijk leven in het begin van de 20e eeuw. Het kasteel bestaat nog steeds en de inrijpoort is vrij onopvallend tussen de bomen en huizen. Enkele jaren geleden werden de populieren langsheen de oprijlaan gerooid. Vlakbij is er een bekend restaurant gevestigd. Aan de overzijde van de N-1 op het kruispunt met de Groenstraat bevindt zich het enigste Hovese benzinestation (Gulf). Onze gemeente was dus letterlijk en figuurlijk een buur van Marie Gevers.
De kasteelhoeve gaat terug tot in de middeleeuwen, met natuurlijk de nodige aanpassingen gedaan door de eigenaars en als gevolg van allerlei oorlogsomstandigheden. Het bijhorende park is zeven ha groot en behoort tot één van de laatste groene longen van de gemeente Edegem. Tijdens de Boerenkrijg werden er in het pand in het geheim missen gelezen.
In 1900 maakt Marie Gevers dankzij haar vriendschap met Rite Cranleux, een nichtje van Emile Verhaeren kennis met deze dichter, die voor haar altijd “l’oncle émile” is gebleven. In 1907 sterft haar vader Florent Gevers en dochter Marie debuteert onder invloed van haar mentor, Emile Verhaeren, met enkele gedichten in het Brusselse tijdschrift “Durendal”.
In 1908 huwt Marie met Frans Willems, verwant van Jan-Frans Willems, de vader van de Vlaamse beweging. De verwantschappen tussen de families Bergmann, Willems en Gevers hebben een lange geschiedenis. Deze Frans Willems is de zoon van Jan Frans Willems (1850-1902) en Maria Theresia Bergmann (zus van Tony Bergman). In 1909 wordt Marie’s zoon Jean geboren. Tijdens de eerste wereldoorlog is er in 1917 de publicatie van haar eerste dichtbundel “Missembourg” die een lofzang was op haar geboortehuis. De uitgave is omgeven met houtsneden van Max Elskamp. In 1920 wordt haar dochter Antoinette Willems geboren.
In 1931 kent Marie Gevers haar grote doorbraak met haar eerste roman : «La Comtesse des digues». Vanaf dan schrijft ze enkel nog romans. Haar voornaamste thema is het land van de Schelde. «Madame Orpha ou la Sérénade de Mai » (1933) en de Antwerpse Kempen «Paix sur les Champs» (1938) en “La ligne de vie”.
In 1937 ondertekent Marie Gevers mee het manifest van de ”Groupe de lundi”, opgericht door haar vriend Franz Hellens, manifest waarin de schrijvers het regionalisme van de Belgisch-Franse literatuur aan de kaak stellen. In 1938 werd Gevers - als eerste vrouw – lid van de ‘Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique’. In 1960 krijgt Gevers de Vijfjaarlijkse Prijs van de Franse literatuur. Op 9 maart 1975 overlijdt Marie Gevers op haar familiedomein Missemburg aan de Mechelsesteenweg in Edegem.
Journalist Joos Florquin stelde Marie Gevers eens enkele kritische vragen over haar franse taalgebruik. “Mevrouw, de eerste vraag is natuurlijk : waarom hebt u, die hier in het hart van het Vlaamse land werd geboren en die in al uw boeken over Vlaamse mensen hebt geschreven, dat in het Frans gedaan ?”
Marie Gevers : “Dat is in de grond de schuld van Napoleon, en ik zal het u vertellen zoals ik het als vijftienjarig kind heb gehoord van een tante die toen tachtig was. Ik moet daarbij nog zeggen dat mijn vader zestig was toen ik als zesde kind werd geboren.
Toen mijn vader werd geboren als dertiende kind was mijn grootvader 59 en ik zelf word er nu 80 !
Mijn overgrootvader was een boerke uit de Kempen, die het niet breed had. Hij zag in dat zijn kinderen in de streek moeilijk hun brood zouden verdienen en daarom zond hij zijn twee oudste zonen, die verstandige jongens waren, naar Antwerpen. Voor de reis gaf hij hun 20 frank van die tijd mee en een nieuw paar klompen, maar die mochten ze maar aantrekken als ze in Antwerpen aankwamen, want ze moesten de stad deftig binnenkomen !
Mijn grootvader trad in dienst van een kruidenier in de Venusstraat en hij deed het daar goed, want hij trouwde met de dochter van de baas. Toen Napoleon nu deze streken in zijn bezit had, decreteerde Londen de blokkade van Antwerpen en kwam er geen koffie meer binnen. Grootvader was toen de eerste die bitterpeeën begon te branden als vervangmiddel voor de koffie, en dat is de grondslag geweest van het familiaal fortuin. Mijn grootvader had geld genoeg om 13 kinderen te kopen en mijn vader was de jongste. Maar toen Napoleon weg was, kwamen de Hollanders hier en die sloten de Schelde af. De oude kruidenier was zo kwaad om die strop rond de handel, dat hij besliste: Mijn zonen zullen Frans spreken. Tot zijn tiende jaar kreeg vader Nederlands onderwijs te Antwerpen op de papschool. Zijn bijzonderste bezigheid daar was in zijn schoonschrift steeds maar opnieuw te schrijven: het blanketsel en het vermiljoen zijn het sieraad der vrouwen ! Toen werd hij naar Melle gestuurd waar hij een Franse opvoeding kreeg, met aanvulling achteraf te Parijs en te Frankfurt. Het was mijn vader die het goed hier heeft gekocht in 1867.
Florquin : “Heeft het gebruik van een taal, vreemd aan de streek, u nooit van het volk vervreemd ? Men spreekt nu veel van taalbarrière als sociaal verschijnsel ?”
Marie Gevers : “Ik heb dat nooit aangevoeld. Het leven is hier altijd zeer eenvoudig en patriarchaal geweest, want mijn moeder was zeer democratisch. Ik heb hier als kind in klompen gelopen en ik ben nooit het ‘juffrake’ van het kasteel geweest. Met de mensen van de streek en met het huispersoneel sprak ik Edegems, zoals ik het nu nog doe, maar voor al wat het cultureel leven betreft, was de voertaal het Frans. Die dubbeltaligheid gaf mij meer genot van de woorden, een soort diepte, zoals foto's door een ‘stereoscoop’.”
Marie Gevers vertaalde verschillende Nederlandstalige werken zoals o.a. “Hollands Glorie” van Jan de Hartog in het Frans. Ze stond ook weer enige tijd in de belangstelling toen haar boek ‘Paix sur les champ’ werd verfilmd door Jacques Boigelot en meedong naar de “Oscar voor de Beste Niet-Engelstalige Film”.
Een aantal van haar werken werd in het Nederlands, Duits, Engels, Spaans en Roemeens vertaald.
Marie Gevers werd geboren in Edegem op 30 december 1883 en stierf er ook op 9 maart 1975. Ze was een Vlaamse schrijfster die vooral in het Frans publiceerde, toen vrij normaal omdat een groot deel van de burgerij en de hogere klasse niet konden weerstaan aan de verfransingsdruk vanLees verder
Doorgedreven inbraakpreventieacties lonen Op regelmatige basis organiseert HEKLA inbraakpreventieacties, WIDCA (WoningInbraken Door controles Aanpakken) genoemd, om het aantal diefstallen in woningen terug te dringen. Tijdens 2 verschillende acties konden telkens 3 verdachten van inbraken worden opgepakt. Zo controleerden onze politiemensen in een dispositief een voertuig met 3 inzittenden. Na controleLees verder
Stel : een Hongaarse verpleegster belandt in België. Dankzij de vrije interne markt en de Europese regelgeving kan de verpleegster haar beroepskwalificaties ook in ons land laten gelden. Ze kan haar beroep dus uitoefenen, onder een paar voorwaarden. Wat talenkennis betreft liet Europa tot nu toe enige marge. Men mochtLees verder
Tijdens de herfstperiode verliezen bomen en struiken hun bladeren. Vallende bladeren verstoppen echter zeer vlug de rioolroosters en de goten en brengen daardoor vele ongemakken en onveiligheden teweeg. Wij dienen erover te waken dat de rioolroosters of de goten langs de voetpaden langs de weg vrij blijven om een goedeLees verder
Stem uit Catalonië De Franse Catalaan Patrick Roca leert waar het schoentje wringt in het noordoosten van wat vandaag Spanje heet. Vaak zegt men dat het probleem van België is dat er in eenzelfde staat twee democratieën huizen, met alle blokkeringen die dit meebrengt. Hetzelfde geldt voor Catalonië en Spanje.Lees verder
Tijdens de laatste gemeenteraad van oktober jl. interpelleerde gewezen schepen en raadslid Jos Peeters (CD&V) over de stand van zaken rond de Geelhandlaan. “Hoe is het overleg met het Agentschap Natuur en Bos (ANB) geweest ? Welke besluiten zijn er genomen ? Met welke gevolgen ? We hebben gezien datLees verder
WTC “De Lustige Trappers” v.z.w. organiseert op zaterdag 9 november, om 20 uur in Regina Pacis (Boechoutsesteenweg 87) de 1ste Grote Prijs van Hove Fietsen op Rollen. De bedoeling is om het fietsen in Hove wat populairder te maken, alsook een superleuke avond te organiseren voor alle mensen uit HoveLees verder
215 jaar geleden begon de Boerenkrijg. Hij werd voor vele politieke karretjes gespannen. In de dorpskern van het Oost-Vlaamse Overmere kan je er niet naast kijken: hier begon de Boerenkrijg op 12 oktober 1798, nu 215 jaar geleden. In het geboortedorp van Karel De Gucht verwijst zowat alles, van café,Lees verder
Openbare zitting Alle 19 raadsleden waren aanwezig. De raadsleden Peeters en Lecoutre (beiden CD&V) hadden enkele opmerkingen bij het verslag van de vorige septembervergadering. Werd nadien unaniem goedgekeurd. Er zaten 20 toeschouwers in de publiekstribune.Lees verder
De media negeren het Vlaams Belang of stellen het in een verkeerd daglicht, schrijft Sam Van Rooy in een vrije opiniebijdrage waarin hij zijn stelling illustreert met voorbeelden. Het is moeilijk in te schatten over welke gebeurtenissen van de afgelopen weken we door de gezaghebbende of ‘traditionele’ media het slechtstLees verder