door Drieu Godefridi in 't Pallieterke .
Er bestaat een algemene academische consensus dat rechtse mensen gemiddeld gelukkiger zijn dan linkse, of, om het met de woorden van onze Amerikaanse vrienden te zeggen : “Conservatives are happier than liberals”. Onlangs is in de Verenigde Staten een nieuwe studie gepubliceerd waaruit blijkt dat jonge linkse mensen (‘liberals’) beduidend minder gelukkig zijn dan jonge Republikeinse aanhangers.
Laten we de semantische moeilijkheid uit de weg ruimen : met ‘liberal’ bedoelen we in Amerikaans Engels tegenwoordig ‘links’, en zelfs radicaal-links (centrumlinks wordt gewoon aangeduid met de partijpolitieke term Democraat). Deze minder gelukkige ‘liberals’ zijn dus het equivalent van onze ecologisten van Groen en de communisten van PVDA.
Verschillende factoren worden aangehaald om dat verschil in geluk te verklaren, waaronder het feit dat rechts het bestaan van ongelijkheden minder als lijden ervaart. Terwijl voor linkse mensen het bestaan van reële ongelijkheden synoniem is met lijden, een lijden dat, laten we zeggen, metafysisch, principieel en zonder remissie is. Ook wordt gesteld dat ‘conservatieven’ beter in staat zijn tot positieve aanpassing en dat hun geestelijke gezondheid in het algemeen beter is.
Die verklaring van het verband met ongelijkheid lijkt in grote lijnen juist, maar is onvoldoende. Echte ongelijkheden zijn immers inherent aan elke menselijke samenleving. Hoe kunnen we dan verklaren dat linkse jongeren ongelukkiger zijn dan ouderen ? Het lijkt erop dat de bepalende factor is wat ik de ideologische ontoereikendheid van de werkelijkheid zou willen noemen.
We worden allemaal gedreven door een wereldbeeld, een ‘Weltanschauung’. Ideeën, idealen. Waarden. Rechtse mensen hechten waarde aan familiebanden, voldoening door werk, een vorm van bevrediging in het geloof of tenminste een niet-relativistische opvatting van de moraal. Zij zouden graag minder belastingen betalen of het juk van verstikkende regelgeving van zich afschudden. Maar zij weten zich een weg te banen naar een vorm van bestaan die, zij het op afstand, in contact blijft met hun aspiraties.
Aan de linkerzijde ligt dat anders. De extremistische drift van hedendaags westers links is zo sterk dat hun ideaal nu buiten bereik is. Als de tegenstrijdigheden waarmee dit ideaal is omgeven het niet eenvoudigweg en letterlijk ondenkbaar maken.
De grote droom van de ecologen, bijvoorbeeld, is een mensheid gereduceerd tot een paar miljoen individuen (Hans Jonas, Paul R. Ehrlich), om ‘Gaia’ te behouden. Wat doen we met de 7 miljard overtollige mensen ? ‘De-growth’, ja, maar wie laten we als eerste sterven ? Als de mens zichzelf een doel stelt, wil hij per definitie dichter bij dat doel komen. Het doel, de ultieme horizon van hedendaags links, is zo ongerealiseerd dat het onmogelijk is om zelfs maar rationeel in die richting te bewegen.
In principe denk ik niet dat links of rechts zijn iemand veroordeelt tot meer of minder gelukkig zijn. Of men rechts of links is, afhankelijk van het tijdperk, lijkt mij dat de beslissende factor ideologische dissociatie is. Wanneer men zich een ideaal stelt dat onbereikbaar is, in deze of een andere wereld, of wanneer men dit ideaal slechts kan benaderen door een groot bloedbad dat men niet wenst, dan hoeft men geen genie te zijn om zich voor te stellen dat dit ‘kwaad zijn op de wereld’geen geluk of tevredenheid belooft. Behalve in de bestraffing, hoe symbolisch ook, van hen die gelukkiger zijn dan zichzelf.
De cultuur van het slachtofferschap lijkt een van de symptomen te zijn van de ideologische radicalisering van hedendaags links, en de ontkoppeling daarvan van de werkelijkheid. Volgens hedendaags links is men een slachtoffer door het loutere feit van zijn bestaan, ongeacht wat men doet of wordt aangedaan. Zo verschijnt de zwarte Amerikaan volgens de ‘Critical Race Theory’ als slachtoffer van een rechtssysteem dat ook in 2023 in al zijn categorieën en voorstellingen ‘white supremacist’ blijft. Dit geldt ongeacht zijn sociale status en prestaties. Zelfs als hij arts, kunstenaar, politicus of atleet op het hoogste niveau is. Deze terugkeer naar essentialisme, in zijn meest naïeve en hatelijke versie, zet individuen vast in hun wezen.
Volgens het wokisme is elk onrecht – gedefinieerd als echte ongelijkheid, ongeacht het motief, alleen het resultaat telt – op zichzelf ondraaglijk. Maar dan is het natuurlijk het concept zelf van de menselijke samenleving dat ondraaglijk wordt, omdat ongelijkheid daarin besloten ligt. Zo waar als het is dat Paul 1,90 cm lang is, Jeroen 1,70 cm, dat Pauls IQ 100 is, dat van Jeroen 120, dat Pauls familie rijk is, die van Jeroen bescheidener, dat Paul zwakzinnig is, terwijl Jeroen sterkzinnig is, dat Paul getrouwd is met een formidabele schoonheid, terwijl Jeroen nog single is, enzovoort. Ook al kan men in sommige opzichten in de buurt komen, de waarheid is dat echte gelijkheid ondenkbaar is.
Is er een remedie voor de steeds meer doordringende en belastende, zo niet bedreigende, malaise van links ? Ik denk het niet. Je vraagt niet aan mensen die zo diep in de extremistische ideologische radicalisering zitten als bijvoorbeeld Karel Verhoeven van De Standaard, of Tinne Van der Straeten van Groen, om zich te matigen. Het idee alleen al is een belediging voor hen. “The planet is burning, en u beveelt matiging aan ? How dare you !” Buiten een bepaalde mate van radicalisme, hervormt een ideologie zichzelf nooit. Het stort neer op de grenzen van de werkelijkheid. Met het hedendaagse ecologisme en wokisme, twee totalitaire dromen, zal hetzelfde gebeuren als met het communisme en het nationaalsocialisme. Maar hoeveel schade, en hoeveel lijden, is er intussen aangericht ?
Laat dat alles je in elk geval niet tegenhouden om het beste van je dag te maken !
foto's (c) Gazet van Hove.
door Drieu Godefridi in ’t Pallieterke . Er bestaat een algemene academische consensus dat rechtse mensen gemiddeld gelukkiger zijn dan linkse, of, om het met de woorden van onze Amerikaanse vrienden te zeggen : “Conservatives are happier than liberals”. Onlangs is in de Verenigde Staten een nieuwe studie gepubliceerd waaruitLees verder
zondag 26 maart 2023 – 10.00u. tot 12.00u. De gemeente Hove – ook alle anderen – lig(t)(gen) er soms op een aantal plaatsen vrij smerig bij. Velen hebben geen respect meer voor het openbaar domein en werpen alle afval direct op de grond. “Dat de gemeente het maar opweegt” isLees verder
DAGORDE VAN DE GEMEENTERAADZitting van dinsdag 28 maart 2023zaal “Da Capo”, Lintsesteenweg 1A in 2540 Hove. Openbare zitting 1. Notulen 28 februari 2023De gemeenteraad keurt de notulen van de vorige zitting goed. 2. Delegatie vaststelling ticketprijzenDe gemeenteraad keurt het delegatie van de vaststelling van de ticketprijzen voor deorganisatie van optredensLees verder
door Anton Schelfaut in ’t Pallieterke . Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Nicole de Moor (cd&v) had Yannick F.D., de Ivoriaan die wordt beschuldigd van de verkrachting van een studente op de campus van de ULB, sneller kunnen uitwijzen. Hij werd eerder immers al veroordeeld voor slagen en verwondingen metLees verder
Hoe Tom Waes in een ballon gebakken lucht opsteeg COLUMN – door Johan Sanctorum – www.doorbraak.be . Nogal wat Vlamingen zullen de laatste aflevering van de VRT-reeks Het Verhaal van Vlaanderen met toenemende perplexiteit bekeken hebben. Want eindelijk kwam de aap uit de mouw, de conclusie waarvoor men ons tien weken lang had geprepareerdLees verder
door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke . Het geruzie over stikstof heeft een zware hypotheek gelegd op de relatie tussen N-VA en cd&v. Op korte termijn dreigt dit de huidige Vlaamse regering te verlammen. Maar op langere termijn kan dat betekenen dat Crevits, Brouns en Dalle reeds de allerlaatsteLees verder
Een Oekraïense soldaat met een anti-tankwapen, in de buurt van Kharkiv – foto : ©Wikimedia Commons Europa kreeg de rekening van 20 jaar ontwapening gepresenteerd NIEUWS – door Lode Goukens – www.doorbraak.be . Tijdens de boekpresentatie van Hoe Poetin zijn tanden stukbeet door Ardy Beld organiseerde Doorbraak een debat met de auteur Ardy Beld en TheoLees verder
In de monoloog ‘Moederpijn’ vertelt actrice Karin Jacobs over de relatie met haar moeder. Geestig en tegelijk schrijnend, want het jarenlange medicatiemisbruik en het theatrale gedrag van Karins moeder zorgde voor veel problemen. Karin zat gevangen tussen twee BV-kinderen – Jelle en Clara Cleymans – en een ontspoorde moeder. DatLees verder
ANALYSE – door Pieter de Jonge – www.doorbraak.be . De BoerBurgerBeweging (BBB) is de grote winnaar geworden van de Provinciale Statenverkiezingen in Nederland. De VVD van premier Rutte doet het minder goed dan verwacht en krijgt er op verschillende plaatsen stevig van langs. Op 15 maart hield Nederland twee verkiezingen : voorLees verder
Om het verkeer in de Vinkenstraat af te remmen, plaatsen we plantvakken in de rijweg en leggen we een verkeersgeleider aan in de bocht met de Kapelleveldstraat. De huidige bloembak ter hoogte van huisnummer 12 wordt nog verplaatst, aangezien daar in de toekomst bij een stedenbouwkundige vergunning een oprit wordtLees verder
