De coming-out van Chris Janssens blaast het isgelijkteken tussen ‘holebi’ en ‘links’ nu met een harde knal op. De geest is uit de fles.
Het verschijnsel van de radicaal-rechtse homoseksueel dook de jongste jaren voornamelijk op in anonieme statistieken. Zo zou in 2015 één op de drie homokoppels in Frankrijk op het Front National hebben gestemd. Exit polls in de Verenigde Staten (VS) suggereerden in 2020 een verdubbeling van de homoseksuele aanhang van Donald Trump. Met de coming-out van Chris Janssens (Vlaams Belang) hebben deze mensen nu ook in Vlaanderen een gezicht gekregen.
Natuurlijk zijn er altijd al rechtse holebi’s geweest, ongeacht wat je onder rechts verstaat : christelijk of conservatief; met een heilig geloof in autoriteit, hiërarchie en ‘law and order’; en/of kritisch ten aanzien van maakbaarheid, revolutie of universele, abstracte burgerrechten.
Hoe dan ook, die rechtse holebi’s bleven vreemde eenden in de bijt. Slecht aanvaard in conservatieve middens, maar ook met argwaan bejegend binnen de homobeweging.
Soms ook kritisch ten aanzien van de eigen homoseksuele tendensen. Milo Yiannopoulos, flamboyante homo én alt-right-adept, werkt tegenwoordig volop aan zijn ‘conversie‘. Hoe dan ook, die rechtse holebi’s bleven vreemde eenden in de bijt. Slecht aanvaard in conservatieve middens, maar ook met argwaan bejegend binnen de homobeweging.
Die beweging was van meet af aan behoorlijk progressief. Dat is geen toeval. Progressieven geloven in de maakbaarheid van de samenleving. De menselijke verhoudingen en interacties kunnen top-down gestuurd worden middels krachtige overheidsinterventie. Links is dan ook altijd goed geweest in het beklimmen van tafels, in het mobiliseren en organiseren van mensen. Vakbonden krijgen nog steeds vlotjes tienduizenden betogers op de been. De groene beweging kan het ook, net als ‘Hart Boven Hard’ of ‘Black Lives Matter’.
Conservatieven menen dat de menselijke aard eerder aan de stugge kant is en dat verandering min of meer organisch moet groeien. Rechtse homoseksuelen trachtten natuurlijk net zo goed als linkse hun bewegingsvrijheid te vergroten, maar deden dat eerder op eigen kracht en in de luwte. Hun strijd is tot op heden nauwelijks of niet onderzocht, ondergesneeuwd als ze werd door de meer in het oog springende manifestaties van progressieve holebi’s.
Die manifestaties waren lang niet altijd zo vruchtbaar als vaak op goed geloof wordt aangenomen. Zo vergeet Wim Peumans in zijn lofzang op de Pride dat de eerste twee decennia van Pride-activisme – de jaren ’70 en ’80 – geen inslaand succes waren. In 1974 was 62% van de jongvolwassen Amerikanen van oordeel dat homoseksualiteit ‘altijd verkeerd’ was. In 1987 was dit aantal toegenomen tot maar liefst 79%. Robert Putnam, die de cijfers aanhaalt in ‘American Grace’, legt een duidelijk verband met de seksuele revolutie van de late jaren ’60, waarvan de meer radicale uitingen ook onder gematigde mensen een conservatieve angstreflex uitlokten. Chris Janssens heeft derhalve een punt als hij de Prides contraproductief noemt.
Bovendien moet het belang van al die dadendrang niet overdreven worden. De ruimere en diepere aanvaarding van homoseksualiteit in onze samenleving kent vele vroedvrouwen. Men kan deze onmiskenbare vooruitgang niet begrijpen zonder ook oog te hebben voor een aantal sociologische ontwikkelingen : secularisatie en ontkerkelijking, verstedelijking, democratisering van het hoger onderwijs, nieuwe inzichten in de wetenschap, een steeds diverser media-aanbod en een bloeiende pop- en filmcultuur.
De homobeweging zelf bleef al die tijd nadrukkelijk links-libertijns georiënteerd. Dat is de jongste jaren niet bepaald veranderd. Integendeel : naarmate de meer basale eisen van de homobeweging werden ingewilligd (homohuwelijk, anti-discriminatiewetgeving) trokken de meer gematigde krachten, min of meer voldaan, zich steeds meer terug. Wie bleef, was nog niet helemaal tevreden, wilde nog een beetje ‘buit’ binnenhalen.
Adoptie bijvoorbeeld. Eenmaal ook die buit veroverd was, bleven voornamelijk nog de Rupsjes Nooitgenoeg over. De kruidjes-roer-me-niet die nog huizenhoge obstakels ontwaarden in, pakweg, de flauwe mopjes van Eddy Demarez. Voor de gevoeligheden van holebi’s die de problematiek van de immigratie wensten aan te kaarten, was er beduidend minder animo.
Wat al die mensen nog bindt, is weinig meer dan hun ietwat uitmiddelpuntige positie op de maatschappelijke draaischijf.
Bovendien ging de beweging steeds breder rekruteren. Moesten immers ook de transgenders niet geëmancipeerd worden ? Welaan dan. Zonder veel ruggespraak met de achterban werd de Holebi-federatie in 2009 çavaria (met kleine ç). Onder die ‘varia’ kon men dan gelijk een heel arsenaal aan noodlijdende compagnons de route verenigen : naast transgenders waren dat polyamoristen, mensen die zichzelf ‘non-binair’ noemden, intersekse personen, cross-dressers, enzovoorts. Wat al die mensen nog bindt, is weinig meer dan hun ietwat uitmiddelpuntige positie op de maatschappelijke draaischijf.
Al die diversiteit staat echter in schril contrast met de ideologische eenvormigheid van de LGBT-beweging. Fundamentele debatten worden er niet meer gevoerd. Opiniestukken dragen de ene ware ideologie uit. Wie buiten de lijntjes kleurt wordt genegeerd of op sociale media gekortwiekt. En dat terwijl çavaria in haar eigen statuten nadrukkelijk stelt een pluralistische beweging te zijn.
De geest is uit de fles. Tom van Grieken nam het ruimhartig op voor zijn partijgenoot en zette çavaria daarmee nog wat pijnlijker in haar hemd.
De coming-out van Chris Janssens blaast het isgelijkteken tussen ‘holebi’ en ‘links’ nu met een harde knal op. De geest is uit de fles. Tom van Grieken nam het ruimhartig op voor zijn partijgenoot en zette çavaria daarmee nog wat pijnlijker in haar hemd. Het lijkt er nu immers op dat het ‘intolerante’ Vlaams Belang een homoseksuele man in haar midden makkelijker aanvaardt dan de ’tolerante’ homobeweging een rechtse homoseksueel. Of Janssens’ ontboezeming de LGBT-beweging tot een koerswijziging zal verleiden is echter weinig waarschijnlijk. Eerder maakte çavaria al bekend te overwegen de N-VA-delegatie uit de Pride te willen weren.
Michaël Maerten (°1975) is socioloog en auteur van ‘De Schaduw van het Feest : een kritische bezinning op de LGBT+ Pride’ (Brave New Books, 2020).
Socioloog en auteur van ‘De Schaduw van het Feest : een kritische bezinning op de LGBT+ Pride’ (Brave New Books, 2020).
Foto's (c) Gazet van Hove.
VRIJE TRIBUNE – door Michaël Maerten – www.doorbraak.be . De coming-out van Chris Janssens blaast het isgelijkteken tussen ‘holebi’ en ‘links’ nu met een harde knal op. De geest is uit de fles. Het verschijnsel van de radicaal-rechtse homoseksueel dook de jongste jaren voornamelijk op in anonieme statistieken. Zo zou in 2015Lees verder
door Pieter Van Berkel in palnws.be . Onafhankelijk Kamerlid Jean-Marie Dedecker noemt de veroordeling van plastisch chirurg Jeff Hoeyberghs “een aanslag op de vrije meningsuiting”. “Groepsverkrachters moeten een opstel schrijven en Hoeyberghs moet de bak in. Vrouwe Justitia is blijkbaar helemaal blind aan het worden”, aldus Dedecker. Plastisch chirurg Jeff Hoeyberghs werdLees verder
4 januari 2022 IBTC 2022 . Het fietsen als duurzame vorm van mobiliteit en recreatie staat volop in de belangstelling. Niet alleen in Nederland, maar in heel Europa. Op 19 en 20 januari passeren tijdens de online International Bicycle Tourism Conference (IBTC) de laatste ontwikkelingen op dit gebied deLees verder
HOVE Naar goede gewoonte organiseert onze milieu- en natuurraad samen met Natuurpunt op 15 januari een natuurwerkdag in het Uilenbos. Steek ook jij een handje toe ? In het natte deel van het Uilenbos groeien – omdat het zonlicht de bodem kan bereiken – heel wat voorjaarsplanten. In de natuurLees verder
Deel 1 verscheen op dinsdag 4 januari 2022. Vandaag het vervolg. Welk waren de slechtste momenten tijdens uw politieke loopbaan ? Guido Sel : “dat was in december 2013 toen de toenmalige coalitiepartner pH7 de begroting niet goedkeurde en ze eerst hadden gezegd deze toch te zullen goedkeuren. Een anderLees verder
NIEUWS – door Bart Maddens – www.doorbraak.be . Het verhaal van de partijfinanciering is bekend. Naarmate de traditionele partijen marktaandeel verloren, verhoogden ze de overheidsdotaties. Zo konden ze hun inkomsten op peil houden. Toch was er een vervelend neveneffect : uiterst-rechts werd slapend rijk. De inkomsten van het Vlaams Blok, nadien VlaamsLees verder
CommunicatieDriewerf hoera ! Op basis van de resultaten van de enquête over ons gemeentelijk infoblad worden de lay-out en de inhoud ietsje aangepast. De conclusies op een rijtje. Positieve punten Ons infoblad krijgt een score van gemiddeld bijna 8 op 10. infoHove wordt nog altijd aandachtig gelezen : 49% neemtLees verder
Op 4 januari 2022 viert de markt zijn 100e verjaardag. Iedere woensdag is het in Mortsel een komen en gaan van vertrouwde gezichten, van ontmoeting en gezelligheid. Meer dan honderd marktkramen toveren het Stadsplein dan om tot een plek die bruist van de activiteit, samen met de vele trouwe bezoekers.Lees verder
www.doorbraak.be . Om het nieuwe jaar mooi te beginnen, als een heraut voor een nieuw mensdom :Tijdelijke actieprijzen : van 02/01/2022 tot 22/01/2022 .Gelukkig nieuwjaar ! ‘Een kei in de Wetstraat’; ‘Een van de iconen van de Belgische journalistiek’; ‘Een sterkhouder van De Standaard’. Toen Hugo De Ridder in oktoberLees verder
Onze gemeente heeft een ware politieke stoelendans ondergaan tijdens de afgelopen eindejaarperiode. De eerstkomende weken brengen we alle betrokkenen onder de aandacht. Iedere gemeenteraad heeft een voorzitter. Deze leidt de raadszittingen van de gemeente- en OCMW-raad. Het is niet noodzakelijk de burgemeester of een schepen. Het is de eerste burgerLees verder