“Wij zijn tsjeven, hé…”
Dat zei hij vorige zaterdag, stilaan terug bij zijn positieven komende, in een interview met Het Laatste Nieuws en hij voegde er nog aan toe : “We zijn nog te braaf.” Maar toch lijkt hij het niet helemaal te begrijpen, want hij vindt dat zijn ministers in de federale en de Vlaamse regering goed bezig zijn, van Annelies Verlinden tot Benjamin Dalle, zeg maar. Hij vindt het oordeel van de kiezer dan ook onterecht, maar zegt in dezelfde adem wel dat de partij duidelijker moet maken waar ze voor staat. Het moet klaarblijkelijk ook voor hem stilaan beginnen dagen dat kiezers gaan afhaken als de kleur- en stuurloosheid zich meester maken van een partij. En dan komt het : “Het zal erop aankomen om naar de bevolking toe duidelijker te communiceren wat we doen en waar we voor vechten, al vind ik dat onze ministers wel redelijk wat in de media komen. Maar wij zijn tsjeven hé, wij zijn daar vaak te braaf in.” Het is duidelijk : hij stelt vast dat er wat schort, maar blijft toch aarzelen om met meer doortastendheid te handelen. Als men natuurlijk iedereen te vriend wil houden, dan stel men zich altijd kwetsbaar en uiteindelijk ook ongeloofwaardig op. Kleur bekennen is in de politiek de enige garantie om door de kiezer gewaardeerd te worden. Als men als de compromispartij door het leven gaat, is men de kleurloze dweil van iedereen.
Kiezers keren niet zomaar terug
CD&V is al lang niet meer de partij van God en van het mobiliserende katholicisme, van vrouwengilde tot Chiro. En evenmin van de grote christelijke arbeidersbeweging, want die heeft men laten usurperen door progressieven en andere groenen. De partij heeft ook de grote diefstal door het ACW/Beweging.net van de ARCO-aandelen van duizenden spaarders uit ‘de oude zuil’ niet kunnen rechtzetten, ondanks alle mogelijke beloftes tot op regeringsniveau. En daarnaast zijn de wat conservatievere en Vlaamsgezinde kiezers allang overgewaaid naar Vlaams-nationalistische formaties die op tal van maatschappelijke toestanden beter inspelen en duidelijkere taal spreken. De volkspartij van alle rangen en standen is verleden tijd. Weggelopen kiezers – ontgoochelden, bozen, of gedegouteerden – keren niet zomaar terug. Integendeel, men moet al hard op hen inpraten om hen weer aan het nadenken te zetten. Joachim Coens spreekt vooralsnog hun taal niet om hen terug naar de oude stal te loodsen. Het rommelt dan ook in de partij en op de rechterflank ontwikkelt zich de beweging ‘Stuurboord’ die aandringt op een koerswijziging en rechtsere en Vlaamsere accenten wil leggen. Coens zit ermee verveeld, want dan moet hij kritiek op Vivaldi gaan geven.
De rek is eruit 
Nochtans kan Coens er niet aan voorbij dat zijn partij meegesleurd wordt in het grote wantrouwen in de traditionele partijen en in de dagelijks groter wordende tegenstand tegen de Vivaldi-regering. Als er dan geen in het oog springende standpunten geuit worden die de aandacht trekken en beklijven, als men het verschil niet meer maakt in de hoofddoekenkwestie als christelijke partij of er niet openlijk durft gezegd worden dat de slogan “Stop islamisering” toch moet kunnen, dan is de rek er echt helemaal uit en de geloofwaardigheid tot nul herleid.
