Islamisering van het Franse bedrijfsleven
Nu sommige rechters in Belgenland het nodig vinden kritiek op de islamisering van onze maatschappij strafbaar te stellen en zelfs – zij het voorwaardelijke – vrijheidsstraffen op te leggen aan diegenen die de islamisering in de publieke ruimte durven aan te klagen, is het misschien niet slecht de rechters evenLees verder

Nu sommige rechters in Belgenland het nodig vinden kritiek op de islamisering van onze maatschappij strafbaar te stellen en zelfs – zij het voorwaardelijke – vrijheidsstraffen op te leggen aan diegenen die de islamisering in de publieke ruimte durven aan te klagen, is het misschien niet slecht de rechters even te wijzen op maatschappelijke evoluties. Want men kan niet ontkennen dat maatschappelijke fenomenen waar te nemen zijn. Waar blijft ons democratisch recht om hiertegen openlijk onze stem te verheffen ? We leven toch – als we sommigen mogen geloven – in de meest vrije en open maatschappij ooit ?
De onderzochte religieuze daden en gedragingen in een onderneming kunnen verschillende vormen aannemen : een werknemer die vakantiedagen opneemt om aan religieuze feesten deel te nemen, een bedrijfsleider die niet weet hoe te reageren als hij zijn werknemer in zijn kantoor aantreft terwijl die aan het bidden is, een werknemer die weigert de orders van een vrouw op te volgen, een collega die aan islamitische bekering doet tijdens de werkuren.
Even opmerkelijk is de stelling van het Institut Montaigne dat 1 op 5 werknemers discriminatie op het werk zegt te ervaren, discriminatie net omwille van zijn of haar religieuze beleving. De discriminatie zou vooral islamitische werknemers treffen (70 procent van alle discriminaties op de werkvloer…).









