Het ministerieel besluit dat de coronamaatregelen en dus ook het reizen naar het buitenland regelt hangt met haken en ogen aan elkaar. Dat werd pijnlijk duidelijk met de Frankrijk-trip van Dries Van Langenhove. Minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden viel met haar reactie zowel politiek als juridisch uit haar rol. Van de ‘topadvocate’ blijft niet veel meer over.
En inderdaad, minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden (CD&V) was er als de kippen bij om te zeggen dat hier de wet werd overtreden door een niet-essentiële verplaatsing naar het buitenland. Van Langenhove benadrukte dat die verplaatsing als politicus wel essentieel was.
En zie, zelfs De Standaard moest hem gelijk geven. Ondertussen zijn er ook verschillende juristen die duidelijk hebben gemaakt dat Van Langenhove niets fouts heeft gedaan. Zonder de politicus zelf te steunen, wezen Koen Lemmens, Tim Vermeir en Fernand Keuleneer (in de verste verte geen Vlaams Belangers) op de volledig foute interpretatie van het ministerieel besluit door de minister die de tekst nochtans zelf heeft opgesteld.
Politici mogen alles
We gaan hier niet in detail treden, maar staatshoofden en regeringsleiders, ministers en leden van het Europees Parlement mogen wel degelijk naar het buitenland reizen en interpretatie van de redenen kan zeer ruim zijn. Van Langenhove is natuurlijk geen Europees Parlementslid, maar de deelname aan de betoging valt onder de regeling van het ministerieel besluit, zeggen experts.
Verlinden geeft met haar kritiek niet alleen een politiek cadeau aan het Vlaams Belang. Ze maakt ook fouten die vanuit politiek en juridisch opzicht problematisch zijn voor een minister en juriste.
Maar eigenlijk is een veroordeling van Vanlangenhove al onmogelijk geworden omdat de minister als uitvoerende macht hier een publiek standpunt heeft ingenomen. Het vermoeden van onschuld wordt door de politieke moeial Verlinden geschonden omdat ze zei dat het Kamerlid de wet had overtreden.
Mooi van iemand die alle lof kreeg als voormalige topadvocate bij DLA Piper. Men kan zich toch vragen stellen bij de manier waarop ze daar de top heeft bereikt, want als minister van Binnenlandse Zaken slaat ze een mal figuur.
“Ze is dankzij de looks en de modieuze kleding met een bonus kunnen beginnen, maar die is weg”
Een Mieke Offeciers-bis
Als ze het al volhoudt tot 2024 – wat gezien de flaters verre van zeker is -, dan zal dat jaar het einde van de politieke carrière van Annelies Verlinden zijn. Ze is dankzij de looks en de modieuze kleding met een bonus kunnen beginnen, maar die is weg.
Verlinden lijkt meer en meer op Mieke Offeciers die in 1992 als wit konijn minister van Begroting werd in de eerste regering-Dehaene en uit haar biotoop van het Vlaams Economisch Verbond (VEV) werd weggehaald. Haar parcours als minister was zwak en het kwam nooit meer goed met haar.
De CD&V hoopt met de nieuwe generatie ministers in 2024 te scoren. Dat zal dan best zonder de minister van Binnenlandse Zaken moeten gebeuren. Als inwoner van Schoten zou ze de lijst in de provincie Antwerpen moeten trekken, een provincie waar de CD&V het moeilijk heeft.
Over de gemeenteraadsverkiezingen van 2024 in Schoten zullen we beter zwijgen. In 2018 haalde de CD&V daar ocharme nog 10 procent van de stemmen. De achterstand ten opzichte van Vlaams Belang (20,75%) en de N-VA (43,85%) is gewoon gigantisch. Enkel een electorale afgang is hier mogelijk.
Van Grieken en Co zijn de winnaars
De hele heisa is natuurlijk pure reclame voor het Vlaams Belang dat kan wijzen op de absurditeit van de coronaregels. Voor Tom Van Grieken en Co was de voorbije week opnieuw een cadeau en daarvoor moet de partij amper moeite doen. Naast het brokkenparcours van Annelies Verlinden is er nog altijd de flauwe communicatie rond de coronapandemie, de trage vaccinatie en de weinig overtuigende excuses van Vlaams minister van Welzijn Wouter Beke (CD&V).
Met als sluitstuk ex-minister Johan Vande Lanotte (sp.a) die optreedt als advocaat voor de sjoemelende Sihame El Kaouakibi (Open Vld). Men verzint het niet: de architect van het lege Zilverfonds en de sale-and-lease-back van overheidsgebouwen gaat eens vertellen hoe men met overheidsgeld en subsidies moet omgaan. Hij slaagde er zelfs niet in de naam van zijn cliënte deftig uit te spreken. Een ‘ons-kent-ons’-verhaal dat de afkeer van de burgers voor de klassieke politieke partijen nog zal versterken.
