Een Vlaams economisch actieplan
www.doorbraak.be – door Lorenzo Terriere Na een plotse gezondheidscrisis komt een langdurige economische storm op ons af. Na de overlijdensberichten volgen de faillissementsberichten. De anderhalve-metersamenleving zal onze maatschappelijke structuur ingrijpend veranderen. Activiteiten die tot voor kort rendabel waren zullen dat in het vervolg niet meer zijn. Andere toepassingen zullenLees verder

Het kan niet genoeg benadrukt worden dat een snelle en volledig succesvolle doorstart van productie en consumptie vooral in het belang van Vlaanderen speelt. Het noordelijke landsgedeelte kent een fijnmazig maar ook breekbaar economisch weefsel. En aangezien men geen sociaal paradijs op een economisch kerkhof kan bouwen, mogen we dit kostbaar goed niet verloren laten gaan. Alle ogen zijn daarvoor nu op de beleidsmakers gericht : de Vlaamse politieke partijen moeten resoluut het voortouw nemen om de bedrijfsactiviteiten opnieuw helpen op gang te trekken. Dat het economische leven op een andere manier zal verdergaan dan in het verleden is duidelijk. Maar het is wel in ons aller belang dat die relance met spoed op gang wordt gebracht.
Corona wordt namelijk stilaan een communautair geladen dossier. Het is een gekende boutade dat de Europese mentale scheidingslijn dwars langsheen de Belgische taalgrens loopt. Dat is ook nu weer het geval. De conflictstof zit niet zozeer in de geneeskundige behandeling van de longziekte maar wel het economische recept om de maatschappij hiervan terug te doen herstellen. Het zuiderse medicijn dreigt schadelijker te worden dan de kwaal. Pleidooien voor nieuwe belastingen, hogere overheidsuitgaven en meer staatsinterventie sijpelen wederom binnen.
Tegelijk gaan er nu bedrijven kopje onder waar ook al voor de corona-crisis het water aan de lippen stond. Niettemin zullen ook vertegenwoordigers van die bedrijven aankloppen voor steun bij de overheidsbesturen. Indien politici vatbaar zijn voor dergelijk ‘rent seeking behaviour’ zullen niet zozeer de gezondste ondernemingen deze crisis overleven. Toch is het onhaalbaar en onwenselijk om die allemaal proberen te redden. De focus moet liggen op gezonde bedrijven die toekomstvolle activiteiten ontplooien. Daarenboven verdienen in Vlaanderen KMO’s bijzondere aandacht; zij hebben het namelijk per definitie moeilijker dan de grote ketens om bankgaranties los te weken bij financiële instellingen.









