door Julien Borremans in ’t Pallieterke.
Het interview met Filip Dewinter in Humo zorgt voor de nodige deining, maar vooral voor heel wat verwarring op links. De Morgen slaagt erin om twee van haar topcommentatoren tegenstrijdige dingen te laten zeggen. Bij Vooruit heeft men na de uitlatingen van Conner Rousseau geen verhaal meer tegen Dewinter.
Opvallend is dat het interview van Filip Dewinter in Humo minder ophef veroorzaakte dan pakweg 30 jaar geleden. In 1992 lanceerde Dewinter zijn 70 puntenplan. De politieke elite en de media hyperventileerden destijds van verontwaardiging. Dewinter en het Vlaams Blok werden als paria’s de woestijn ingestuurd. Dertig jaar later moet Joël De Ceulaer toegeven dat Dewinter de meest invloedrijke politicus van zijn generatie is.
Verketterd plan uitgevoerd
In zijn 70 puntenplan staan voorstellen die nu hoog op de politieke agenda staan of al gerealiseerd zijn. Zo pleitte Dewinter voor de zware bestraffing van schijnhuwelijken en het invoeren van strenge grenscontroles. Ook het aanpassen van de Conventie van Genève is zelfs in bepaalde linkse kringen geen taboe meer.
Het verbieden van rituele slachtingen werd intussen door een N-VA-minister uitgevoerd, die als een notoire tegenstander van het Vlaams Belang bekend is. Ook het invoeren van ‘een burgerschapsproef’ is intussen realiteit geworden. Theo Francken pleit eveneens voor het daadwerkelijk uitwijzen en repatriëren van illegalen en criminele vreemdelingen. Het is een vrij uniek gegeven dat voorstellen van een verketterd plan jaren later toch worden uitgevoerd of op de politieke agenda staan.
Taal van de burger
Dat zorgt voor de nodige verwarring op links. Joël De Ceulaer zet Dewinter weg als een racist, maar prijst zijn invloed. De Ceulaer wijst er ook op dat de Vlaamse socialisten en bij uitbreiding de federale regering zowel de forse uithalen als de voorstellen van Dewinter overnemen. Rousseau wil Roma-zigeuners met matrakken laten bewerken en wil tevens ontwikkelingssamenwerking laten afhangen van de bereidheid om illegalen en uitgeprocedeerden te laten repatriëren. Vivaldi steunde de deal met Tunesië…
De analyse van De Ceulaer staat in schril contrast met de scheldtirade van Bart Eeckhout, die – in tegenstelling tot zijn collega-columnist bij De Morgen – voor honderd procent op de man speelt en niet op de bal. Dewinter provoceert graag. Zijn uitspraak “Eén pak condooms in Afrika, dat zijn over een paar jaar twintig illegalen en tien criminelen minder in ons land”, is daar een recent voorbeeld van. Dat is ook de taal van de burger in de straat die dagelijks de mislukkingen van de massa-immigratie en de uitwassen van de multiculturele samenleving moet ondergaan. Om Louis Tobback te parafraseren : “Mensen die links zijn geworden uit de boekjes, begrijpen dat niet, want zij beslissen vanop hun zorgeloze berg hoe de wereld er moet uitzien.” Conner Rousseau heeft intussen ook wel de kracht van dergelijke oneliners ontdekt.
Dewinter wordt ook alarmisme en het fel overdrijven van de migratiepolitiek verweten, maar in zijn column legt Arendo Joustra – hoofdredacteur van Elsevier Weekblad – de vinger op de wonde. Vooreerst wijst hij erop dat de instroom van nieuwkomers in Nederland veel hoger ligt dan in de media wordt voorgesteld. Sinds 2015 komen er elk jaar 200.000 bij. Bovendien wijst hij erop dat het inpassen van nieuwkomers een gigantisch vraagstuk blijft.
Transitie
Dat de voorstellen van Dewinter op zijn zachtst gezegd niet steeds de realiteitsproef doorstaan, is een open deur intrappen. Voor de pers is een ‘onafhankelijk Vlaanderen’ een onbereikbaar vergezicht, maar over het streven naar ‘een klasseloze maatschappij’ wordt niet gestruikeld. Toch zal het Vlaams Belang stilaan moeten vervellen naar een potentiële beleidspartij. Het zal aan de kiezer moeten uitleggen wat de strategie en de tactiek is om tot oplossingen te komen. Die transitie is in volle gang. Het is de partij menens om programmapunten te verwezenlijken.
Volgens de Tsjechische historicus Miroslav Hroch verloopt de ontwikkeling van de nationale bewegingen in drie fasen. Eerst is er de bewustwordingsfase, daarna komt een periode van politieke agitatie, gericht op de verwerkelijking van een eigen natiestaat, en in de laatste fase voltrekt zich de voltooiing van de nationale ontvoogding. Het Vlaams Belang neemt de sprong van de tweede naar de derde fase. De partij hoopt in het Vlaams Parlement de onafhankelijkheid te kunnen verwezenlijken. Ze bereidt zich zowel in de diepte als in de breedte grondig voor op de derde fase.
Dewinter heeft zijn rol in de tweede fase gespeeld. “De tijd is nu rijp om risico’s te nemen en water bij onze wijn te doen”, zegt hij in Humo. In die zin betekent het vraaggesprek in Humo het afscheidsinterview van Filip Dewinter.
foto’s (c) Gazet van Hove.