door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke .
De laatste weken werd pijnlijk duidelijk dat de Franstaligen blijkbaar veel meer dan de Vlamingen belang hechten aan voorbijgestreefde symbolen uit de negentiende eeuw. Zowat alle Vlaamse partijen willen de Senaat afschaffen, maar de Franstaligen spartelen tegen. En wanneer N-VA vluchten boven het koninklijk paleis wil toelaten, reageren de Franstalige media als door een wesp gestoken.
Om met het laatste symbooldossier te beginnen : wanneer N-VA de opheffing van de verbodszone voor vliegtuigen boven het koninklijk paleis op tafel legt, dan gaat het uiteraard niet om een republikeins accent in het eisenpakket voor de federale regeringsonderhandelingen. Die verbodszone zorgt er immers voor dat er veel meer vluchten over de Vlaamse Rand moeten gaan dan anders het geval zou zijn.
Laken
Ook voor de Franstaligen gaat het behoud van de verbodszone over veel meer dan alleen maar de bescherming van een Belgisch symbool. Wordt de verbodszone opgeheven, dan dreigen enkele dichtbevolkte wijken in Laken en Brussel immers veel meer vluchten over zich heen te krijgen dan nu al het geval is. De Franstaligen menen dan ook in het voorstel een communautaire agenda te zien van N-VA. Daar hebben ze natuurlijk ook gelijk in, maar met dit verschil dat het voorstel van N-VA geen maatregel is om de Franstaligen te pesten, maar een vraag om een maatregel op te heffen die de Vlamingen pest. Het is immers de onzinnige verbodszone waaraan de Franstaligen vasthouden, die de routes van hun natuurlijke baan verlegt, en niet de opheffing van de verbodszone. De reactie van de Franstaligen heeft dus een hoog ‘houd de dief!’-gehalte.
Dat de Franstaligen daarbij niet met open vizier willen vechten, maar zich gedeeltelijk verschuilen achter de veiligheid van het koninklijke domein, wekt ergernis op, maar tegelijkertijd ook verbazing. Welke Vlaamse partij zou het aandurven om met zo’n volkomen achterhaald argument te komen aandragen, met uitzondering natuurlijk van het (niet toevallig) zieltogende Groen en Open Vld ? Zelfs de Vlaamse media, die zich anders maar wat graag afzetten tegenover N-VA om de Belgische constructie te verdedigen, namen deze keer niet het risico zich bij hun eigen lezers onsterfelijk belachelijk te maken door de verbodszone toch te verdedigen.
Senaat
Nog pijnlijker voor de Vlaamse verdedigers van België is de discussie over de afschaffing van de Senaat. Hier slagen de Franstaligen er zelfs in zélf toe te geven dat de Senaat geen enkele zin meer heeft, zij het impliciet. Indien de Senaat in zijn huidige vorm wel nog enig nut had, zou het immers niet nodig zijn om allerlei voorstellen te verzinnen om de Senaat een andere invulling te geven. Vooral het voorstel om de Senaat om te vormen tot een ‘burgerpanel’ wekt verbazing. Voor de Franstalige partijen is het zelfs niet nodig de Senaat nog steeds te kunnen gebruiken als opvangnet voor uitgerangeerde of bij de verkiezingen uit de boot gevallen politici, als de instelling en de naam maar in één of andere vorm blijft voortbestaan.
Ook hier is er geen enkel Vlaams medium dat het waagt om toch de verdediging van de Senaat op zich te nemen. En in tegenstelling tot de verbodszone boven Laken, kan er betreffende de Senaat geen redenering opgezet worden om bij de lezer enig begrip te kunnen opwekken voor het standpunt van de Franstalige partijen. De Noord-Belgische commentatoren tasten met andere woorden volledig in het duister over de beweegredenen van hun dierbare landgenoten. Daarom ook kunnen we tussen de lijnen vooral veel ergernis lezen over het compleet onzinnige en onverdedigbare Franstalige standpunt, dat zo open en bloot illustreert dat de Belgische taalgrens veel meer is dan alleen maar een taalgrens.
Vlaamse media weigeren conclusies te trekken
Met hun onverdedigbare standpunten maken de Franstalige politici het natuurlijk niet gemakkelijk voor de Vlaamse media om België te blijven verdedigen bij hun lezers en kijkers. De werkelijkheid van het voortbestaan van de Belgische Senaat en de verbodszone boven Laken doorkruist immers lelijk het sprookjesbeeld dat zij zo graag ophangen over de zaligmakende Belgische unie van de 21ste eeuw. Andere voorbeelden uit die werkelijkheid zijn zowel de politiezones als de gemeentes in het Brussels Gewest, de onbeperkte duur van de werkloosheidsuitkeringen, de weigering om zelfs nog maar te beginnen aan een hervorming van de sociale zekerheid en zoveel meer. En hoewel ondertussen al bijna vijftig procent van de Vlamingen voor een V-partij stemt, blijven de Vlaamse media weigeren om de ultieme conclusie over België te trekken.
Daarbij hebben die Vlaamse media dan nog het geluk dat de gemiddelde Vlaming de Franstalige media links laat liggen. Je hoeft die niet eens zo vaak in te kijken om vast te stellen dat men ten zuiden van de taalgrens bij wijze van spreken niet op een andere planeet, maar in een ander universum leeft.
Zo leeft de discussie over de afschaffing van de Senaat niet eens in de Franstalige media, laat staan dat men er zich zou ergeren aan het verschil in standpunt tussen de Vlaamse en de Franstalige partijen. Daar stelt men gewoon vast dat er een verschil in standpunt is, maar tegelijkertijd ook dat er een bijzondere meerderheid nodig is om een verandering door te voeren, en die is er nu eenmaal niet. Meer hoeft dat voor hen blijkbaar niet te zijn. Als de Vlamingen zich daar ondertussen dood aan ergeren, dan is dat wat hen betreft niet hun probleem, maar uitsluitend een probleem voor de Vlamingen.
