door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Voor de Vlaamse Beweging zal Frans-Vlaanderen altijd een beetje Vlaanderen blijven, een regio waar we ons historisch en cultureel nauw verwant mee voelen en die sommigen zelfs hopen ooit weer verenigd te zien met het huidige Vlaanderen. Roubaix (Robeke) ligt op 12 km van Menen. De Fransen zijn die stad snel aan het verliezen, blijkt uit een recente reportage van de zender M6, maar de veroveraars zijn niet de Vlamingen. De uitzending over de stad in het programma Zone Interdite blijft al weken nazinderen in de Franse media en politiek.
In de reportage wordt de filmploeg van M6 rondgeleid door Amine Elbahi, een advocaat van allochtone afkomst, die niet meer kan aanzien hoe zijn stad snel verandert. De islam beheerst steeds meer het straatbeeld. Elbahi heeft persoonlijk ondervonden dat achter die uiterlijke tekenen ook een ingrijpende maatschappelijke evolutie schuilgaat. In 2014 werden zijn zus, een neef en een nicht gerekruteerd door de jihadisten. Ze vertrokken naar Syrië, waar ze nog steeds gevangen zitten.
“Zone Interdite” sur l’Islam : l’émission lynchée après sa diffusion – YouTube .
Poppen zonder ogen
In de Rue de Lannoy alleen al zijn er vijf halal-slagerijen. De kledingwinkels hangen vol hidjabs, tsjadors, nikabs en boerka’s. Er zijn verschillende islamitische boekhandels, met in hun repertoire onder andere ‘La Voie du Musulman’ van Eldjazaïri, een boek dat jongemannen aanzet tot jihad in Europa, en hen oproept hun geld meer te gebruiken voor wapens en minder voor kleding en eten. Er zijn ook boeken die mannen aanraden hun vrouw te slaan als ze niet gehoorzaam is. Of die je uitleggen waarom je godslasteraars moet doden.
Het zijn echter de beelden uit de speelgoedwinkels van Roubaix die de Franse kijkers het meest hebben beroerd. De poppen voor kinderen hebben er geen neus of ogen, omdat de islam de afbeelding van gezichten verbiedt. Zelfs de dino’s en teddyberen zijn griezelig ogenloos.
Hoewel sommigen beelden van de uitzending met verborgen camera zijn opgenomen, is het geen echte ‘undercover’-reportage. Bijna alles wat je ziet in de uitzending, gebeurt openlijk. Het is de verdienste van Elbahi en de programmamakers dat ze de aandacht vestigen op een fenomeen waar andere journalisten liefst zoveel mogelijk van wegkijken. De islamisering van Franse steden is zichtbaar en onmiskenbaar. Toch reageert de samenleving verbaasd wanneer ze met haar neus op de feiten wordt gedrukt. De uitzending van Zone Interdite kreeg massale reactie op sociale media en werd op 24 uur in 22.000 tweets vermeld.
“De spil in de islamisering van Roubaix is moslimvereniging AAIR”
Koranschool
De spil in de islamisering van Roubaix is moslimvereniging AAIR. Die krijgt van de burgemeester, Guillaume Delbar, een aanhanger van Macron, 80.000 euro per jaar om ‘Arabische taallessen’ te geven. In werkelijkheid heeft de vereniging daarmee een Koranschool opgezet. “Van de islam krijgen jullie alles. Van Frankrijk krijgen jullie niets, daarom moeten jullie ertegen strijden”, klinkt het op het op een van de cursussen die door de overheid worden betaald.
In een tribune in Le Monde hebben enkele tientallen moslims uit betere middens afstand genomen van wat er in de uitzending te zien was. Dat is niet de échte islam, zeggen ze. Mooi, maar wie vertegenwoordigen die mensen? Indien deze moslims in maatpak, die telkens worden opgevoerd nadat hun godsdienst nog eens in diskrediet is gebracht, representatief zouden zijn voor de islamieten in Frankrijk, waarom gaat dan elke wijk waar moslims de meerderheid verwerven op Kaboel lijken? Waarom overwinnen op het terrein altijd die anderen ?
“Een Koranschool is nog geen jihadschool”, zo poogde ook burgemeester Delbar zich te verdedigen, alsof de jihad niet in de Koran staat en Koranscholen in de praktijk niet altijd een basis van verzet tegen integratie – en soms erger – zijn.
“Roubaix is nu het symbool geworden voor een mislukte integratie in het hele land, voor de parallelle samenleving van moslims”
Doodsbedreigingen
Het gaat natuurlijk niet alleen over Roubaix. De stad is nu het symbool geworden voor een mislukte integratie in het hele land, voor de parallelle samenleving van moslims die zich onttrekken aan Frankrijk en de Franse waarden. De islamieten die zich niet integreren zijn niet de uitzondering, maar de regel. Uit een onderzoek van IFOP van vorig jaar bleek dat 65 procent van de moslimjongeren in het hoger middelbaar meent dat de sharia voorrang heeft op de Franse wetten. 81 procent vindt het niet kunnen dat er cartoons over profeet Mohamed worden getoond.
De integratie mislukt niet alleen omdat de groepen in de praktijk naast elkaar leven, maar omdat de integratie ook actief wordt tegengewerkt door moslimactivisten. Erger nog, de onthullingen over Roubaix tonen opnieuw aan dat zij daarvoor middelen krijgen van de overheid. Geld uitgetrokken in het kader van integratie wordt aangewend om het tegendeel te bereiken.
De islam zou ook de islam niet zijn als kritiek niet onmiddellijk gevolgd werd door doodsbedreigingen. De journaliste die het programma over Roubaix op televisie voorstelde, Ophélie Meunier, krijgt nu politiebescherming. Ook Elbahi, de moedige allochtoon, kreeg al verschillende berichten waarin hij bedreigd wordt met onthoofding. Het meest ergerlijke is dat de rest van de pers niet uitbarst in een golf van woede en solidariteit, maar dit soort toestanden stilaan als normaal is gaan beschouwen. Sommige journalisten zwijgen omdat ze de islam niet in een negatief daglicht willen stellen (de club van ‘pas d’amalgame’), de anderen zwijgen omdat ze oprecht bang zijn.
Grand remplacement
Een onwillige pers kan intussen niet verhinderen dat islam en immigratie de belangrijkste thema’s in de komende presidentsverkiezingen zijn geworden. Zemmour was uiteraard het scherpst over de zaak Roubaix. “Afghanistan ligt voortaan op twee uur van Parijs en op 20 minuten van bij jullie”, zei hij zaterdag aan de 8.000 mensen op zijn meeting in Rijsel. “De gebruiken van het totalitaire Afghanistan schieten bij ons wortel, onder het welwillende oog van onze overheden”, vertelde Zemmour nog.
Maar ook anderen, zoals de groene kandidaat, Yannick Jadot, voelden zich al verplicht om op te roepen tot strijd tegen de radicale islam. Valérie Pécresse, de centrumrechtse kandidaat, weet ook vanwaar de wind komt. Op haar meeting van zondag in Parijs nam ze zelfs al het vocabularium van Zemmour over ‘le grand remplacement’ (omvolking) over, in een voor het overige weinig begeesterende toespraak. Haar forse taal lijkt te laat te komen. Pécresse is intussen in de peilingen al ingehaald door Zemmour en voorbijgestoken door Le Pen.
Roubaix ligt dicht genoeg bij onze grens om te beseffen dat wat Frankrijk meemaakt, ook bij ons aan de gang is. Meer zelfs, wij moeten vanuit onze hoofdstad zelfs geen twee uur rijden om Afghanistan te zien. Het heet Sint-Jans-Molenbeek en het ligt er middenin.
Foto’s (c) Gazet van Hove.