door redactie ’t Pallieterke .
Het zou voor de Franstalige socialisten een gemakkelijke campagne moeten worden. De Parti Socialiste (PS) domineerde de Vivaldi-regering en dicteerde het federale beleid. Maar Paul Magnette en de zijnen maakten er een knoeiboel van, maar ook : de communisten van Hedebouw achternalopen en in Brussel de moslimkiezer paaien tot ergernis van het Waalse electoraat. Plus een onduidelijke boodschap hoe de partij de toekomst van het land ziet, geprangd tussen oubollig belgicisme en zowaar herlevend rattachisme.
Het is bekend : PS-voorzitter Paul Magnette en zijn collega bij de Franstalige liberalen van MR, Georges-Louis Bouchez, lusten elkaar rauw. Wat dus betekent dat ze er niet voor zullen terugdeinzen elkaar na de verkiezingen voor de tv-camera’s te vernederen.
Nieuwbakken astronaut Raphaël Liégeois wordt te pas en te onpas door Dermine als een soort van nieuwe versie van Kuifje afgeschilderd
Dan ziet het er volgens de peilingen niet goed uit voor Paul Magnette. MR zou PS in Wallonië naar de kroon steken. In Brussel zouden de Franstalige liberalen ook groter worden dan PS. Gevolg : al was het maar voor de show, na 9 juni lijkt het erop dat Georges-Louis Bouchez een soort van federaal initiatiefrecht zal mogen nemen, het informateurschap dus. Waarom zou hij dan niet gaan voor een kopie van de aanpak van Didier Reynders in 2007 ? De liberalen waren in Wallonië eindelijk groter geworden dan de socialisten, en als informateur liet Reynders dat voelen. Tijdens de lange gespreksronde met alle partijvoorzitters vernederde hij zijn PS-collega Elio Di Rupo op een pijnlijke manier. Hij ontving hem niet persoonlijk voor de tv-camera’s, maar liet een secondant (MR-verkozene Richard Miller) de honneurs waarnemen. Di Rupo was woest. Wedden dat Bouchez volgende maand hetzelfde trucje toepast met aartsvijand Paul Magnette ?
Het is bekend dat de Brusselse PS volledig gedomineerd wordt door de pro-islamclan rond Ahmed Laaouej
Altijd maar achternalopen
Nu, als MR daadwerkelijk groter wordt dan PS, dan heeft Paul Magnette dat alleen aan zichzelf te danken. Eigenlijk hadden de Franstalige socialisten alle troeven in handen om er een succesvolle verkiezingscampagne van te maken. Ze domineerden en bepaalden de werking van de federale regering. Hogere uitkeringen, hogere minimumpensioenen, meer overheidsuitgaven, … Dat zijn niet te verwaarlozen trofeeën voor een socialistische partij. En toch komt Magnettes boodschap niet over. Meer nog, de Parti Socialiste voert een rampzalige verkiezingscampagne. Dat komt eerst en vooral omdat de partijvoorzitter geobsedeerd is door de opgang van de communisten van PTB/PVDA. We hebben het op deze bladzijden al meermaals geschreven : PVDA-voorzitter Raoul Hedebouw stuurt het debat aan de kant van Franstalig links. Hij komt met een voorstel en Magnette vindt er niets beters op dan hem maar gewoon achterna te lopen. Maar het is een bekend verhaal : kiezers verkiezen altijd het origineel boven de kopie. Dat is ook zo met Vlaams Belang versus de rest als het over migratie gaat. Met N-VA die een geloofwaardiger discours houdt over fiscaliteit dan Open Vld. Met herverdeling en het belasten van de rijken hadden de PS’ers twee thema’s waarvan ze de eigenaar waren. Hedebouw en co hebben dat ‘aangeslagen’.
Vorige week raakte dan bekend dat Waals Parlementslid Sophie Pécriaux (jawel, de partner van ex-Open Vld-minister Rik Daems) in 2017 geprobeerd heeft om de kosten van haar terugreis uit Thailand door het Waals Parlement te laten terugbetalen. Ze moest in juli 2017 inderhaast terugkeren, omdat er in het Waals Parlement onverwacht een vertrouwensstemming plaatsvond, die zou leiden tot een coalitiewissel. Ze vroeg een vergoeding van 20.000 euro voor de onverwacht afgebroken vakantie, maar kreeg uiteindelijke maar 4.500 euro van het Waals Parlement. Het beeld van de graaicultuur van de klassieke partijen (iets dat Hedebouw graag benadrukt) werd zo nog maar eens bevestigd.
Lonken naar de allochtone stem
Maar er is meer aan de hand dan de PS-obsessie met de communisten. Wat tijdens deze campagne minstens evenveel ergernis veroorzaakt, is de houding van de Brusselse PS. Die laat zich leiden tot wat men in het Frans de “communautaristische thema’s” noemt. Niet de communautaire dus, maar wel die onderwerpen die zeer gevoelig liggen bij de allochtone gemeenschap; in Brussel een gigantisch electoraal reservoir. En dus is de scheiding van kerk en staat niet meer belangrijk voor PS, is men voorstander van het onverdoofd slachten, zwijgt men over de hoofddoeken achter gemeenteloketten,… Het is bekend dat de Brusselse PS volledig gedomineerd wordt door de pro-islamclan rond Ahmed Laaouej, en wel in die mate dat men terug wil komen op het ‘Good Move’- mobiliteitsbeleid dat het openbaar vervoer en de fiets in Brussel promoot. Dat tot ergernis van veel allochtonen die het liefst met de (bestel)wagen voor de deur willen staan. Desnoods in dubbele file.
Het paaien van de allochtone kiezer veroorzaakte niet alleen ergernis in de vrijzinnige Brusselse PS-kringen, denken we maar aan Julien Uyttendaele, zoon van grondwetspecialist Marc Uyttendaele (ULB). Uyttendaele jr. heeft het gehad met de Brusselse PS. Maar ook in Wallonië is men in rode kringen verbaasd over de lijn van de partij. Dat Paul Magnette niet durft optreden tegen de pro-islambastions van de partij, helpt natuurlijk allesbehalve. Men vergeet in Vlaanderen vaak dat Wallonië een stuk atheïstischer is en dat men de religieuze reflexen van een partij (uit welke hoek dan ook) maar matig kan appreciëren.
Belgicistische karikatuur
Dan is er nog een laatste factor die de trouwe PS-kiezer afschrikt. Of toch de wenkbrauwen doet fronsen. Dat is het soms oubollige belgicisme dat uitgaat van de top van de partij. Voor alle duidelijkheid : de PS’ers zijn overtuigde Belgen, al was het maar omdat het de ideale manier is om op de geldstromen vanuit Vlaanderen te kunnen rekenen. Maar waar men in Wallonië zijn bekomst van heeft, dat zijn de belgicistische karikaturen die onder andere door staatssecretaris voor Relance Thomas Dermine (PS) in stand worden gehouden, om niet te zeggen versterkt worden. De nieuwbakken astronaut Raphaël Liégeois die in 2026 naar het ruimtestation ISS mag, wordt te pas en te onpas door Dermine als een soort van nieuwe versie van Kuifje afgeschilderd. De Waalse socialisten, die toch nog altijd een regionalistische reflex behouden, hebben daar geen boodschap aan.
Al evenmin aan de pro-Franse uitlatingen van vicepremier en minister van Werk Pierre-Yves Dermagne (PS), die blijkbaar het voorwoord schreef van een boek dat een aanhechting van Wallonië bij Frankrijk bepleit. Het klopt dat veel Walen naar het zuiden kijken als mogelijke reddingsboei bij het uiteenvallen van België. Maar feit is dat dat momenteel géén thema is dat wijdverbreid leeft bij de bevolking. En zelfs in intellectuele kringen is het rattachisme niet verder geraakt dan één van de onderwerpen voor een gesprek aan de toog.
foto’s (c) Gazet van Hove .