TERRORISME EN EXTREMISME
door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Drie meisjes, van 6, 7 en 9 jaar, zijn overleden aan hun verwondingen. Acht andere kinderen en twee volwassen werden in het ziekenhuis opgenomen. Sommigen verkeren nog steeds in kritieke toestand. Ze werden, tijdens een dansfeestje gewijd aan de muziek van Taylor Swift, in het Britse arbeidersstadje Southport met een mes aangevallen door een jongeman van Rwandese afkomst.
De boosheid om de gewelddadige dood van de kinderen sloeg om in straatprotest, eerst in Southport zelf, daarna in Londen en andere Britse steden. De betogingen ontaardden hier en daar in rellen en vandalisme. Onder andere een asielcentrum en een moskee werden geviseerd. Via sociale media werd eerst het bericht verspreid dat de dader een moslim was die recent per boot was aangekomen. Later bleek het om een Rwandees van de tweede generatie te gaan.
Wie waarschuwt, is zelf schuldig
“Farage en co zijn medeschuldig aan geweldgolf” was de titel van het editoriaal dat De Standaard heeft gewijd aan de onlusten. Inge Ghijs beweerde in dat stuk: “Dat sommige Britse politici van Reform, onder wie Farage, die haat ook nog aanwakkerden door misinformatie over de dader te bevestigen, maakt hen medeschuldig aan de geweldgolf.” Dat is een pertinente leugen. Nigel Farage heeft op geen enkel moment foute informatie over de dader verspreid. Hij heeft de rellen ook verschillende keren veroordeeld.
Nu voor één keer de relschoppers autochtone Engelsen zijn, veranderen de spelregels
Wat Farage door sommigen wordt kwalijk genomen, is dat hij heeft gewaarschuwd dat de onrusten nog kunnen uitbreiden, wat uit zijn mond blijkbaar als een aanmoediging geldt. Het is belangrijk de ratio in die beschuldigingen te zien. Wie in de politiek durft te waarschuwen dat het maatschappelijk weefsel wordt aangetast door massamigratie, krijgt geen gelijk wanneer die voorspelling correct blijkt. Integendeel, via dat perverse mechanisme wijt men elke mislukking van het multiculturele experiment aan autochtoon racisme dat net is uitgelokt door immigratiekritische politici.
Het is niet dat er in Europa nog geen rellen zijn geweest die erop wijzen dat de multiculturele samenleving niet werkt. Het is echter hoogst uitzonderlijk dat het straatprotest uitgaat van autochtone blanken. De reden waarom dat in het VK anders is, is echter niet een immigratiekritische partij die dat uitlokt. In tegenstelling tot andere Europese landen bestaat een dergelijke partij niet in het VK. Recent is er wel Reform van Farage, maar die partij schrikt terug voor het uitgesproken antimigratieprofiel van de Europese verwanten. Het heeft er dus eerder van weg dat het net kiezers zijn die geen hoop op democratisch gestuurde verandering kunnen koesteren, die dan maar naar andere middelen grijpen.
Wanneer het bestel de kiezer negeert
Bij elke gelegenheid die hem werd geboden, heeft de Britse kiezer nochtans duidelijk gemaakt dat het stopzetten van de ongebreidelde immigratie zijn eerste politieke prioriteit is. Dat was de reden waarom hij voor de onmogelijk geachte Brexit stemde. Dat was ook, zo blijkt uit alle opinieonderzoek, waarom hij de Conservatieve Partij bij de voorlaatste verkiezingen een ruime meerderheid heeft gegeven. Die partij hield echter – voor de zoveelste keer – haar belofte niet. In 2023 kwamen bijna een miljoen mensen het land binnen.
Ik heb ook nog niemand horen pleiten voor meer straathoekwerkers die moeten luisteren naar de grieven van de Engelse autochtonen
De combinatie van de eigenaardigheden van het Britse kiessysteem en de afkeer voor de in gebreke blijvende Conservatieve Partij, hebben in juli voor het merkwaardige resultaat gezorgd dat de linkse Labourpartij van Keir Starmer, die het nauwelijks beter deed dan in 2019, nu toch een comfortabele meerderheid in het Lagerhuis kreeg. Het Rwandaplan van de Tories, het enige dat enig effect leek te hebben op de instroom, zal door Starmer worden afgeschaft. Zijn populariteit is sinds de moorden en de rellen met 16 procent gedaald, maar zonder mirakel zullen de Britten nu vijf jaar opengrenzenbeleid moeten ondergaan. De wanhoop over een politiek bestel dat systematisch de wil van de kiezer negeert, is begrijpelijk.
Het protest is erger dan de moorden
Het is merkwaardig hoe snel de persaandacht wegdreef van de drie doodgestoken jonge meisjes. De verontwaardiging ging vanaf de tweede dag alleen nog over de protestacties. Dat sommige betogers zich baseerden op de leugen dat de dader een recente islamistische immigrant was, werd de overheersende invalshoek van de berichtgeving. De pers counterde die onwaarheid eerst met de mededeling dat de verdachte geboren is in Cardiff, wat de indruk wekte dat we met een Welshman te doen hebben.
Het was opvallend dat toen niets anders over het profiel van de dader werd meegegeven. Zelfs de conservatieve Spectator schakelde de commentaarsectie uit bij een artikel over de zaak. Dan weet je genoeg: de dader is geen autochtoon. The Telegraph verbrak uiteindelijk de stilte en vermeldde dat de verdachte een 17-jarige van Rwandese afkomst is. Als de pers er een gewoonte van maakt om de allochtone afkomst van daders te verzwijgen, zet die zelf de deur wagenwijd open voor speculatie.
Het zegt ook veel over de staat van onze beschaving dat protestacties die uiteindelijk alleen tot materiële schade en lichte verwondingen hebben geleid meer verontwaardiging bij het bestel opwekken dan de brutale moord op drie kleine meisjes met een keukenmes. Brendan O’Neill op Spiked: “Nu deze afschuwelijke week ten einde loopt, is het moeilijk om de conclusie te vermijden dat we worden geregeerd door mensen die meer bang zijn voor de woede van de massa na onmenselijke daden dan voor de onmenselijke daden zelf.”
Het gaat over meer dan Southport
Degenen die nu hun morele superioriteit pogen aan te tonen over de domme reacties van Engelse plebejers, negeren ook dat de boosheid over veel meer dan de moorden van Southport gaat. De Britten hebben niet alleen het gevoel dat ze hun land snel aan het verliezen zijn, maar ook dat ze er als tweederangsburgers worden behandeld. Die indruk is niet onterecht. Niets toont het morele verval van het Britse bestel beter aan dan het schandaal van de ‘grooming gangs’. Britse overheden hebben toen jarenlang weggekeken van het prostitueren van duizenden minderjarige Engelse meisjes door Pakistaanse bendes, omdat ze ‘spanningen tussen de gemeenschappen’ wilden vermijden.
Toen had er betoogd en geprotesteerd moeten worden, massaal en vreedzaam. Het gebrek aan behoorlijke politieke omkadering aan de rechterzijde liet dat niet toe. Net zoals nu, wanneer de pot overkookt, er niemand kan verhinderen dat dom vandalisme en geweld – dat wel degelijk strenge afkeuring verdient – pers en politiek de gelegenheid bieden de legitimiteit van het ongenoegen van de hand te wijzen.
Als de pers er een gewoonte van maakt om de allochtone afkomst van daders te verzwijgen, zet die zelf de deur wagenwijd open voor speculatie
Ook de reacties op de rellen zelf tonen het beleid van de twee maten en de twee gewichten aan. We zagen de laatste dagen een ander gezicht van linkse politici, die plichtmatig steeds alle rellen en vandalisme veroordelen, maar tegelijk altijd toch wel begrip tonen voor de reden van het ongenoegen, zeker als relschoppers zich kanten tegen Israël, de politie of het ‘institutioneel racisme’. Terwijl in 2020 betogers van Black Lives Matter nog standbeelden aan het neerhalen waren in verschillende Britse steden omwille van de dood van een zwarte misdadiger aan de andere kant van de oceaan, liet Keir Starmer zich knielend fotograferen, als solidariteitsbetuiging met de betogers.
Two Tier Keir
We hoorden Starmer ook niet over de rellen van twee weken geleden in Harehills, een wijk in Leeds die model staat voor de werkelijkheid van een multiculturele samenleving: verschillende minderheden die moeizaam naast elkaar leven, in parallelle gemeenschappen, elk met hun eigen waarden, elk met hun eigen levenswijze. Toen een aantal zigeunerkinderen door de jeugdzorg werden weggehaald van bij hun ouders, werd dat aangevoeld als een inbreuk op hun culturele autonomie en leidde dat tot rellen met verschillende migrantengroepen, waartegen de onrust in Southport klein bier was. De politie beantwoordde het geweld niet, maar koos voor een tactische terugtocht, waarna het aan lokale leiders werd overgelaten de rust te herstellen.
Een week eerder waren er ook rellen in ander multicultureel paradijs, de Londense wijk Whitechapel, met enkele honderden Bengalen, waarbij verschillende politieagenten gewond geraakten. Ook toen hoorden we geen politieke reacties.
Nu voor één keer de relschoppers autochtone Engelsen zijn, veranderen de spelregels echter helemaal. Geen enkel begrip, hard politieoptreden, algemene afschuw. Keir Starmer hield een toespraak waarin hij de betogers ordinaire criminelen en extreemrechtse boeven noemde en aankondigde dat zij zonder genade zullen aangepakt worden via snelrecht en een nationaal actieplan. Op sociale media leverde het hem de bijnaam ‘Two Tier Keir’ op (vrij vertaald als ‘Twee Maten Keir’).
“Een beslissing waarover ze nooit werden geraadpleegd”
Drie kinderen zijn vermoord. Als je daar niet boos van wordt, mogelijk zelfs razend, moet je van niets boos worden. Het is fout amok te maken en je woede te koelen op de politie of andere onschuldigen, maar waarom was er ook niet een beetje begrip over wat de rellen heeft geïnspireerd ?
Ik moet dan terugdenken aan Benjamin Dalle die ons in 2020 vermaande niet te veel in “zwart-wit” te denken over degenen die in 2020 rel schopten naar aanleiding van de accidentele dood van de jonge Adil. Hij had het had het toen over de “diepe frustratie en woede” van “jongeren die opgroeien in armoede, in veel te kleine appartementen, zonder tuinen, zonder toegang tot internet, al te vaak ook zonder perspectief”. Bij de Britse pers en de politiek was niets van dat begrip terug te vinden voor de Engelse jongens uit arbeidersgezinnen die op straat kwamen. Ik heb ook nog niemand horen pleiten voor meer speelpleintjes of straathoekwerkers die moeten luisteren naar de grieven van de Engelse autochtonen.
In 1968 hield het Britse Conservatieve parlementslid Enoch Powell zijn legendarische ‘Rivers of Blood’-speech als waarschuwing voor de gevolgen van immigratie (die toen nog beperkt was tot 50.000 nieuwkomers per jaar). Hoewel toen uit een peiling bleek dat driekwart van de Britten het met hem eens was, werd hij voortaan een paria voor het politieke bestel. Over de Engelsen zei hij toen, heel correct, zoals nu blijkt: “Om redenen die ze niet konden begrijpen, en als gevolg van een beslissing bij verstek, waarover ze nooit waren geraadpleegd, werden ze vreemdelingen in hun eigen land.”
