door Jurgen Ceder in ’t Pallieterke .
Vorige week vielen er twee snelheidsboetes in mijn bus. Ik had blijkbaar respectievelijk 31 en 37 km per uur gereden in een schoolzone. Mijn voet is soms te zwaar, maar in de omgeving van een school op een schooldag rijd ik als een Amerikaanse commando door Kaboel : ik ga ervan uit dat achter elke hoek, boom of geparkeerde auto een kind klaarstaat om voor mijn wielen te springen. Ik kreeg de boetes echter in juli.
Juist, reglement is reglement. Ik heb dat overtreden en kan niet klagen over mijn twee boetes van 53 euro. Mag ik mij wel de vraag stellen waarom men precies snelheidscontroles gaat uitvoeren in schoolzones wanneer er geen school is ? John Crombez, de voormalige voorzitter van Vooruit, gooide deze week een steen in de kikkerpoel. Als oppositieleider in Oostende, hekelde hij het soort verkeersbeleid dat er alleen op gericht is zoveel mogelijke flitsboetes te kunnen opleggen. Sommige zones 30 dienen alleen om geld binnen te rijven voor stadskas, zegt hij.
Crombez merkt terecht op dat dit soort beleid alleen leidt tot ergernis bij de gewone man en niets bijdraagt aan de veiligheid. Ik woon in een randgemeente van Antwerpen, een stad waar men niet alleen een specialiteit heeft gemaakt van het flitsen van mensen die niet vertrouwd zijn met de draconische snelheidsbeperkingen in het grootste deel van de stad, maar ook nog eens een nutteloze en asociale LEZ-zone heeft ingevoerd om, onder het mom van het milieu, nog wat meer inkomsten te verwerven.
Schijnoplossingen ten koste van de gewone burger
Deze week werden in Ruddervoorde twee jonge ouders en hun dochtertje van 8 doodgereden door een man die te dronken was om nog verhoord te worden. Hij was al tien keer veroordeeld en was al meerdere keren zijn rijbewijs kwijtgespeeld. Eerder dit jaar gebeurde iets gelijkaardigs in Gent. Enkele wielertoeristen werden doodgereden door een man die al meermaals was veroordeeld en al 10 jaar geen rijbewijs meer had.
Dit debat mag niet verzanden in demagogie en populisme, maar de vaststelling blijft dat een systeem dat zeer efficiënt is in het verzamelen van boetes van mensen die de veiligheid niet in gevaar hebben gebracht, er niet in slaagt dronken recidivisten van de weg te houden. Politierechter Peter Vandamme zegt aan het Nieuwsblad dat de gevangenisstraffen die hij voor dat soort mensen oplegt, en waarvan hij overtuigd is dat ze hen aan het nadenken kunnen zetten, niet worden uitgevoerd. De gevangenissen zitten overvol.
Verkeersinstituut VIAS reageerde dat het gevangenisstraffen niet ziet zitten en meer heil ziet in een rijbewijs met strafpunten, gekoppeld aan nultolerantie voor alcohol achter het stuur. Dan moet je toch even in je arm knijpen. De doodrijders van Gent en Ruddervoorde hadden al lang geen rijbewijs meer. En zij hadden ook niet één glaasje te veel op, maar waren stomdronken. Hoe verhinder je in godsnaam met een rijbewijs op punten dat mensen zonder rijbewijs de weg opgaan ? En hoe verhinder je met monsterstraffen voor iemand die een keer een glaasje cava te veel opheeft, dat zware alcoholisten zich geen enkele regel meer aantrekken ?
En daar zit dan het probleem met dit soort verkeersbeleid. Het is correct dat het niet gemakkelijk is desperado’s van de weg te houden, ook als ze al zijn veroordeeld. Het ergerlijke is dat men er zich dan vanaf maakt met schijnoplossingen die alleen de gewone man treffen.
foto’s (c) Gazet van Hove .