NIEUWS – door Roan Asselman – www.doorbraak.be .

Er is in België geen politicus die over de partijgrenzen heen meer vertrouwen inboezemt dan De Wever. Dat maakt zijn falen frustrerend, demoraliserend, zelfs beangstigend. foto © Gazet van Hove .

Het aantreden van Bart De Wever als eerste minister stemde veel Vlamingen voorzichtig optimistisch. In de eerste plaats het meer dan een miljoen landgenoten die op zijn N-VA stemden, maar ook veel die dat niet deden. Als iemand ‘het’ kon, zo luidde de redenering, was het wel de man die van vlijmscherpe analyses over België zijn merk maakte. Nu was het tijd dat hij zijn handen vuil maakte, samen met Conner Rousseau, de man die De Wever al voor de verkiezing had aangewezen als uitverkoren coalitiepartner. En vuil, dat werden ze, die handen.     

De Belg heeft een moeilijke relatie met Bart De Wever en zijn N-VA. Enerzijds heeft de partij van de premier het vertrouwen van maar een kwart van de Vlamingen. In het Brussels Hoofdstedelijk Gewest haalde de N-VA de kiesdrempel zelfs niet (3%), net als in Wallonië, waar er in elke provincie donkergele N-VA-lijsten waren (gemiddeld 2%). Landelijk – en de eerste minister leidt uiteindelijk het hele land – haalde de N-VA 17 procent van de stemmen. Een stuk meer dan de Open Vld toen Alexander De Croo premier was (8,5%), maar een overweldigend mandaat is het niet.

Dat wat de enerzijds betreft. Anderzijds is er in België geen politicus die over de partijgrenzen heen meer vertrouwen inboezemt dan De Wever. Dat is frustrerend voor zijn politieke tegenstrevers, maar het is de realiteit waartegen ze moeten opboksen. In Vlaanderen komt niemand dichtbij, en voor een nominaal rechtse en Vlaams-nationalistische politicus wordt hij in Brussel en Wallonië opvallend getolereerd. Dat maakt van Bart De Wever de logische premier van de Belgische dubbeldemocratie. Maar wat als ook hij het niet kan ?

N-VA scoorde 2% in Wallonië

Het uur, de man

‘Cometh the hour, cometh the man.’ Een Engelse spreuk die voorspelt dat in tijden van crisis de juiste persoon een stap naar voren zet om zijn mensen te leiden en te redden. Een spreuk ook die twee versies van geschiedschrijving met elkaar verzoent : de Great Man-theorie, die de geschiedenis reduceert tot de intentionele acties van exceptionele enkelingen, en een materiële visie op geschiedenis, waarbij structureren en omstandigheden als toonaangevend werden gezien. Napoleon Bonaparte kon maar zo hoog klimmen dankzij de Franse Revolutie, maar enkel Napoleon Bonaparte kon de Franse Revolutie beëindigen. The hour, the man.

Als De Wever het niet kan, wie dan wel ?

Voor veel Vlamingen was in 2024 het uur aangebroken en was Bart De Wever hun man. Dat maakt zijn falen ook zo frustrerend, demoraliserend, zelfs beangstigend. Want als De Wever het niet kan, wie dan wel ? Wie kan een meerderheid van de massa mobiliseren ten voordele van een structurele sanering van de staatshuishouding ? Wie kan vanuit het centrum de motor van het islamisme en het marxisme, die in Wallonië en Brussel al op volle toeren draait, tegenhouden ? Frédéric De Gucht ? De Vlaming denkt van niet. Sammy Mahdi ? Niet het probleem, maar ook niet de oplossing. Conner Rousseau ? Niet de oplossing en wel degelijk het – of toch een – probleem.

Groot Akkoord

De Vlaming overschouwt het politieke aanbod en stelt tot zijn verbijstering vast dat Bart De Wever zijn beste keuze blijft. Natuurlijk kan de eerste minister het niet alleen, en zijn strategische fout uit ‘24, toen hij het Vlaams Belang bij voorbaat uitsloot van bestuursverantwoordelijkheid, blijft hem achtervolgen. Maar een betere premier dan De Wever, die vindt hij niet.

Dat net De Wever, met de coalitie die hij zelf verkoos, geen heldere, coherentie visie voor de toekomst kan uitdokteren, is daarom des te meer verontrustend. Een stuk meer dan de ondermaatse passage van De Croo in de 16. Alexander De Croo werd door de Vlaming immers nooit echt serieus genomen als premier. Bart De Wever wel.

De Wever is tijdelijk. België en haar Vlaamse geldstromen ? Die zijn voor altijd.

Dus is daar Paul Magnette, die sinds de geboorte van zijn vijfde kind niet meer zo breed gelachen heeft als vandaag. De PS-voorzitter droomt van een nieuwe democratische meerderheid, geënt op een klassenstrijd die gelijke delen economisch en etno-cultureel is.

Magnette wil de regering-De Wever niet ‘depanneren’. Dat is logisch : De Wever en Magnette zijn elkaars Aartsvijanden. Geschreven met een hoofdletter, net zoals het Groot Akkoord over het Belgisch confederalisme dat beide heren nooit zullen sluiten. Herfederaliseren, dat wil de PS wel. België loslaten ? Nimmer. De Wever is tijdelijk. België en haar Vlaamse geldstromen ? Die zijn voor altijd.

Roan Asselman (1996) is politiek journalist, analist en redacteur van Doorbraak. Hij concentreert zich op de impact van massamigratie op Europese natiestaten, de invulling van politieke rechten in het digitaal tijdperk en de ethische vraagstukken binnen de (bio)medische wetenschap. Roan is jurist en bio-ethicus (beide KU Leuven) en behaalde een postgraduaat in het vermogensbeheer (EMS).

foto’s (c) Gazet van Hove.