Jinnih Beels (Vooruit) : ‘Een samenleving die vooruit wil, heeft nood aan leiders die meer durven dan vasthouden en uitstellen.’
Wie vandaag durft besparen, doet dat niet om te breken met solidariteit. foto © Jinnih Beels
Ten laatste tegen zes november weten we of de Arizona-regering haar zelfopgelegde deadline haalt, en of er dus eindelijk een akkoord ligt over de begroting van 2026, en bij voorkeur ook voor de daaropvolgende jaren. Wat we vandaag wél al zeker weten, is dat er in november drie dagen gestaakt zal worden. Oftewel : dagen waarop vooral de werkende klasse, die door de budgettaire toestand van dit land nu al meer dan genoeg te slikken krijgt, het zwaarst getroffen zal worden.
Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat mensen protesteren : wie ziet hoe alles duurder wordt en hoe de onzekerheid toeneemt, voelt zijn manier van leven in het gedrang komen. Maar het compleet uithollen van het stakingsrecht is niet de juiste manier om onze welvaartsstaat te beschermen. Want naast de praktische hinder door een minimum aan dienstverlening, zal zo’n staking op lange termijn de economische toestand van ons land alleen maar verergeren. Dat maakt van de onvermijdelijke sanering die boven ons hoofd hangt geen hardvochtig besparingsplan, maar wel de meest solidaire keuze die er vandaag gemaakt kan worden.
Dat het tekort en onze schuld anders alleen maar blijven oplopen – en de saneringsoefening daardoor nog radicaler zal moeten worden gemaakt – is daar een argument voor. Nog zwaarder weegt dat we straks niet meer kunnen investeren in kerntaken. In een wereld die steeds instabieler wordt, kunnen we het ons simpelweg niet veroorloven om die kerntaken te verwaarlozen.
Europa staat onder druk, internationale spanningen nemen toe, en ook onze interne veiligheid wordt rechtstreeks beïnvloed door geopolitieke onzekerheid. De budgettaire marge om te investeren in veiligheid, justitie of gezondheidszorg wordt elk jaar kleiner. Een land met een wankele begroting verliest niet alleen financiële slagkracht, maar ook de controle over zijn eigen veiligheid en sociaal beleid.
Justitie is dusdanig uitgekleed dat onze samenleving er letterlijk onveiliger van is geworden
Justitie is daar het duidelijkste voorbeeld van: dat departement is de voorbije jaren dusdanig uitgekleed dat onze samenleving er letterlijk onveiliger van is geworden. De re-integratie van gedetineerden is vandaag quasi onmogelijk, en de achterstand aan infrastructuur en personeel is intussen zodanig groot dat ze nog amper in te halen is. Wie dat weet, beseft wat er op ons afkomt als ook Binnenlandse Zaken of onze sociale zekerheid dezelfde richting dreigen uit te gaan.
Onze sociale zekerheid is een van de grootste verworvenheden van dit land – en terecht een heilig huisje, zeker voor wie gelooft in solidariteit. Maar precies omdat ze zo waardevol is, moeten we ze beschermen tegen uitholling van binnenuit. Een sociaal systeem dat meer uitgeeft dan het aankan, brokkelt langzaam af en laat precies die mensen in de kou staan die het moest beschermen. Wie vandaag dus durft besparen, doet dat niet om te breken met solidariteit, maar om haar te redden.
Wie vandaag durft besparen, doet dat niet om te breken met solidariteit
Dat betekent ook dat we grondig moeten durven kijken naar waar het fout loopt. Ons land telt intussen meer dan een half miljoen langdurig zieken – een cijfer dat vergelijkbaar is met de volledige bevolking van Malta – goed voor een jaarlijkse kost van zes miljard euro. Van hen blijkt een kwart onterecht levenslang thuis geschreven. Dat is niet alleen het gevolg van ziekte, maar van een overheid die inefficiënt omgaat met middelen, artsen die te soepel voorschrijven, en ziekenfondsen die in bepaalde gevallen te weinig verantwoordelijkheid nemen.
Wie daar niets aan doet, ondergraaft niet alleen het draagvlak voor solidariteit, maar zorgt er ook voor dat wie écht ziek is, vroeg of laat zonder vangnet valt. En als zulke hiaten mogelijk zijn, zullen er ongetwijfeld nog andere zijn. Efficiëntie is dus geen vies woord; het is de voorwaarde om onze sociale zekerheid te vrijwaren van totale afbraak.
Alleen mag efficiëntie niet verward worden met populisme. Besparen moet eerlijk gebeuren, met een faire bijdrage van iedereen, zeker ook van de sterkste schouders, maar zonder die weg te jagen. Wie vandaag roept om de ‘superrijken’ te straffen, vergeet namelijk dat we hun investeringen nodig hebben om onze economie draaiende te houden en zo net die sociale bescherming mee te financieren. Een rechtvaardige sanering is dus geen aanval op welvaart, maar een poging om ze duurzaam te maken.
Te vaak wordt de institutionele krapte gebruikt als excuus om stilstand te vergoelijken
Het is verleidelijk om, zoals jurist Quinten Jacobs in zijn recente boek doet, de politieke verlamming volledig toe te schrijven aan het systeem. Zijn analyse houdt steek : Europese begrotingsregels, een complexe staatsstructuur en een steeds strakkere grondwettelijke toets beperken de manoeuvreerruimte van elke regering. Maar dat verklaart niet alles. Te vaak wordt die institutionele krapte gebruikt als excuus om stilstand te vergoelijken, ook op domeinen waar ‘het systeem’ geen echte belemmering vormt.
Neem de ethische thema’s als abortus, euthanasie of draagmoederschap : volledig van zowel de politieke als de mediatieke agenda verdwenen en bovendien al járenlang gegijzeld door stilstand. Dat toeschrijven aan de complexiteit van ‘het systeem’ zou oneerbiedig zijn. Wel kan er keer op keer worden vastgesteld dat te veel beleidsmakers niet over hun eigen schaduw heen durven stappen.
De begrotingsonderhandelingen worden op die manier een handig excuus om moeilijke keuzes op de lange baan te schuiven en de coalitie in stand te houden. Dat zegt minder over onze staatsstructuur dan over de manier waarop we politiek bedrijven. Wie vooruitgang wil, mag politici niet te snel van hun verantwoordelijkheid ontheffen. Want zelfs in een complex land blijft moed nog altijd een kwestie van wil.
Een gezonde begroting is geen doel op zich, maar een voorwaarde om geloofwaardig beleid te voeren
Een samenleving die vooruit wil, heeft nood aan leiders die meer durven dan vasthouden en uitstellen. Een gezonde begroting is geen doel op zich, maar een voorwaarde om geloofwaardig beleid te voeren – sociaal, economisch én ethisch. Dat vraagt politieke moed, maar evenzeer kiezers die die moed belonen in plaats van bestraffen. Want zolang we beleidsmakers blijven afrekenen op kortetermijncomfort in plaats van op langetermijnverantwoordelijkheid, blijft het systeem niet de oorzaak van de stilstand, maar de spiegel ervan. Denk daar dus aan, als u eind november drie dagen staakt : soms is de minst populaire keuze op termijn de meest solidaire.
Jinnih Beels (Vooruit) is gedeputeerde van de provincie Antwerpen en oud-politiecommissaris. Ze schrijft deze opinie in eigen naam.
foto's (c) Gazet van Hove.
Jinnih Beels (Vooruit) : ‘Een samenleving die vooruit wil, heeft nood aan leiders die meer durven dan vasthouden en uitstellen.’ Wie vandaag durft besparen, doet dat niet om te breken met solidariteit. foto © Jinnih Beels Ten laatste tegen zes november weten we of de Arizona-regering haar zelfopgelegde deadline haalt, enLees verder
Op dinsdag 4 november is er een bewonersvergadering over de nieuwe woonprojecten tussen de Eggerseelstraat en de Lispersteenweg. De projectontwikkelaars en architecten geven uitleg over het nieuwe openbaar onderzoek rond het project Wolfsput en over de ontwerpplannen voor het project ten westen van Wolfsput. Lees verder
Heb je een idee of wil je initiatief nemen om samen met anderen energie op te wekken, te delen, op te slaan of efficiënt in te zetten ? Via Eerste Hulp Bij Energiegemeenschappen biedt het EnergieK huis IGEAN je de nodige kennis, begeleiding en coaching aan. Een energiegemeenschap is gerichtLees verder
Tussen maandag 3 en zaterdag 8 november voeren de nutsmaatschappijen nog enkele extra werken uit in het centrum van Boechout. De werken worden fase per fase uitgevoerd. Fase 1 | Werken in de Alexander Franckstraat ter hoogte van huisnummer 33 : beurtelings verkeer blijft mogelijk, voor voetgangers wordt een veilige doorgang voorzien. FaseLees verder
Witwaspreventie leidt tot angstcultuur NIEUWS – door Hans Brockmans – www.doorbraak.be . Ook wie maar weinig geld heeft komt al snel in het vizier van de witwaspreventie. Nederlandse banken controleren hun klanten té scrupuleus op mogelijke witwaspraktijken, zo blijkt uit onderzoek. Dat kost hen niet alleen veel geld, maar ookLees verder
UITNODIGING Woensdag 12 november 2025 in Zaal “Da Capo” om 20.00 u. Beste Davidsfondsleden en -sympathisanten, Voor deze editie van de ‘Nachten van de Geschiedenis’ hebben we gekozen voor een lezing die goed aansluit bij het onderwerp van Toast Literair 2024, toen kregen we een zeer boeiende lezing door prof.Lees verder
België is nog geen narcostaat NIEUWS – door Vanille Dujardin – www.doorbraak.be . Een anonieme Antwerpse onderzoeksrechter waarschuwde deze week in een open brief dat België almaar meer opschuift richting een ‘narcostaat’, waarin de drugsmaffia het land ondermijnt. Misdaadjournalisten Joris Van der Aa en Teun Voeten nuanceren, maar waarschuwen ook : ‘VoorLees verder
Goed nieuws voor cash ! Voor iedereen die snel en gemakkelijk contant geld uit de muur wil halen ! Binnenkort kun je op twee locaties terecht voor je cash : Dit extra cashpunt is geïnstalleerd en is te gebruiken vanaf volgende week. Zo hoef je nooit ver te lopen omLees verder
dinsdag 11 november : eucharistieviering in de Sint-Laurentiuskerk om 11.00 uur, aansluitend plechtigheid aan het Monument der Gesneuvelden met inhuldiging en inzegening van een nieuwe gedenksteen en nadien receptie in Hove Centraal tot 13.30 uur. Info : tel. 03 / 454 39 01 of cultuur@hove.be . foto’s (c) Gazet vanLees verder
COLUMN – door Rik Torfs – www.doorbraak.be . Nog altijd ben ik actief op het vermaledijde X. Het zou niet mogen. Dat besef ik terdege. Maar dagelijks beleef ik er veel plezier dankzij mensen die zich opwinden over wat ik post. Sommigen noemen mij fascist of pedofiel, anderen diagnosticeren dementie.Lees verder