door Filip Van Laenen in ’t Pallieterke .
Twee weken geleden gaf Conner Rousseau een flinke sneer naar het N-VA-beleid op het Vlaamse niveau. Hij verwijt de Vlaams-nationalisten dat ze vaak pleiten voor de splitsing van allerlei federale bevoegdheden, maar in de reeds gesplitste bevoegdheden een slecht beleid voeren. Daarbij haalde hij in het bijzonder zwaar uit naar het onderwijsbeleid van Ben Weyts.
Dat er problemen zijn met het Vlaamse onderwijs, valt niet te ontkennen. Maar het valt wel op dat Conner Rousseau zijn redenering niet vervolledigde met een pleidooi voor een herfederalisering van het onderwijs. Dat zou ook al te gek zijn, want je verbetert de kwaliteit van het Vlaamse onderwijs niet door het opnieuw samen te voegen met het Franstalige onderwijs waar de ellende vanaf druipt. Neen, dan heeft Conner Rousseau een veel beter voorstel : een socialistische minister op het Vlaamse departement Onderwijs. We betwijfelen echter dat dat de kwaliteit van ons onderwijs zal doen toenemen.
Hoe linkser het onderwijs, hoe slechter
Het is best mogelijk dat Ben Weyts niet de meest competente persoon in Vlaanderen is om minister van Onderwijs te zijn en dat zijn beleid dus beter zou kunnen. Toch durven we te stellen dat de neergang van het Vlaamse onderwijs niet de schuld van Ben Weyts is. Wie eens wil weten hoe slecht het kan gaan met onderwijs wanneer er vaker wel dan niet een socialist minister voor is, hoeft maar eens over de taalgrens te kijken.
Vlaanderen doet het gelukkig beter, maar zou veel beter kunnen, en moeten. Erger is dat de trend in de verkeerde richting gaat, namelijk niet opwaarts, maar neerwaarts. Dat ligt echter niet aan het beleid van Ben Weyts, maar wel aan het feit dat de top van het onderwijs vergeven zit van linkse pedagogen. Er kan in Vlaanderen geen onderwijshervorming voorgesteld worden zonder een stortvloed aan klachten van allerlei pedagogen omdat het onderwijs nog te veel bezig zou zijn met ouderwetse concepten zoals leren en kunnen. Daarom is het voor Ben Weyts vechten tegen de bierkaai om toch nog een beetje kwaliteit in het Vlaamse onderwijs te bewaren.
Gebroken autoriteit van de leerkracht
Wat ook niet helpt om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren, is de systematische afbraak van de autoriteit van de leerkracht in de klas. Dat leerlingen en ouders tegenwoordig veel mondiger dan vroeger zijn, en zelfs al eens een leerkracht voor de rechter durven te slepen als de examenresultaten tegenvallen, is niet eens de oorzaak daarvan, maar eerder een neveneffect. Die afbraak werd immers veel subtieler en perfider georganiseerd, namelijk via de planlast die zich in de loop der jaren steeds verder heeft opgebouwd. Kent u een ander beroep waar de basisveronderstelling is dat iemand zijn vak niet kent, en dus op voorhand al een ellenlange schriftelijke verantwoording dient op te stellen over wat hij de volgende dag van plan is te doen op zijn werk ? Waarna hij een dag later ook nog eens een evaluatie mag opstellen, want ondanks de nauwgezette planning is het natuurlijk niet zeker dat de leraar er in de klas ook iets van gebakken heeft.
De planlast gaat dus over veel meer dan het urenlange papierwerk dat de leraar verhindert om meer tijd in de klas te gebruiken. Nog voor hij een stap in die klas heeft gezet, zit de leraar immers al in het defensief tegenover zijn leerlingen, en reken maar dat ze dat merken.
Eenzijdige ontwapening
Een ander domein waar links enkele decennia de toon mocht zetten, was defensie. Er is waarschijnlijk geen ander land in de NAVO waar men na de ineenstorting van het Oostblok zo ijverig het ‘vredesdividend’ is gaan innen als België. Dat een creatuur als de PS’er André Flahaut acht jaar lang de plak mocht zwaaien op het departement van Landsverdediging hebben we aan Guy Verhofstadt te danken. Maar erger was de jarenlange consensus in de media dat we ons leger nergens meer voor nodig hadden.
Nu ja, een paar soldaten om op vredesmissie te sturen mocht nog net, maar liefst zonder uitrusting, en al zeker niet met een paar goed onderhouden tanks of enkele luchtwaardige straaljagers. De gevolgen zijn er naar : terwijl Duitsland maandenlang onder druk stond om andere landen Leopard-tanks te laten leveren, en er zelf ook enkele te voorzien, konden we in België alleen maar vaststellen dat we er geen meer hebben. In de plaats daarvan hebben we Oekraïne dan maar een paar vrachtwagens strooizout cadeau gedaan. Kleine tip voor de Oekraïense douane : controleer dat strooizout toch maar op zijn vervaldatum en of er niet te veel klonters in zitten.
Linkse puinhopen
Toon me een domein waar links via de media en de politiek decennialang de toon heeft kunnen zetten, en ik laat je een puinhoop zien. De puinhoop rond asiel en migratie hoeven we aan de lezers van dit blad niet uit te leggen. De situatie is ondertussen onhoudbaar geworden, door allerlei intellectuele oneerlijkheden zoals bijvoorbeeld dat geen enkele mens ‘illegaal’ kan zijn en het dus verwerpelijk is te spreken over ‘illegale migranten’. Ook bij de weigering van transmigranten om asiel aan te vragen in volkomen veilige landen mag je geen vragen stellen. Overigens, om even terug te koppelen naar het begin van dit stukje : hoeveel problemen in het Vlaamse onderwijs zouden niet terug te brengen zijn tot, inderdaad, het linkse immigratiebeleid van de laatste decennia ?
Energiebeleid was lange tijd immuun voor de groene en linkse dagdromerij. Maar paars-groen wist ook in dit domein een ware ravage aan te richten rond de laatste eeuwwisseling, en Duitsland volgde een decennium later. We betalen er vandaag – letterlijk – een hoge prijs voor. Ook justitie is een puinhoop, waarbij daders maar al te vaak als slachtoffers behandeld worden, en omgekeerd. Merk trouwens ook hier de link met het linkse migratiebeleid. Maar ondanks een jarenlang gebeuk heeft links als bij wonder het drugsbeleid nog niet naar zijn hand kunnen zetten. We houden echter ons hart vast de dag dat dat wel gebeurt, want die ravage zal vermoedelijk niet te overzien zijn.
foto’s (c) Gazet van Hove – cover : Holodomor, 6 miljoen slachtoffers in Oekraïne door USSR.